Ridero

Алёнкіны казкі


автор книги

ISBN 978-5-4485-1448-7

О книге

Гэта — унікальная кніга, галоўным дзеючым персанажам якой з'яўляешся ты — той, хто чытае гэтыя радкі. «Казкі» і прысвячаюцца табе, чытачу. Месца, дзе адбываецца дзеянне, — тут. Час, калі адбываецца дзеянне, — цяпер. Мімаходзь кніга таксама пазнаёміць чытача з альтэрнатыўным поглядам на гісторыю зараджэння жыцця на Зямлі, раскажа аб узнікненні і шляхах развіцця чалавека і чалавецтва, дапаможа разгадаць таямніцу: хто ёсць Бог, як ён выглядае і што сабою ўяўляе.

Об авторе

АлёнКа

Отзывы на эту книгу пока отсутствуют,
вы можете добавить первый

Новости

Я бы хотела рассказать вам одну историю. Я назову её «ПУТЕШЕСТВИЕ ЧЁРНОГО КВАДРАТА, ИЛИ СРЕДСТВО ДЛЯ РАЗРЕШЕНИЯ ПРОТИВОРЕЧИЙ». Итак, история. Во время одной из наших встреч мой старый друг Андрюшка Воробьёв преподнёс мне в подарок вещицу — предмет концептуального искусства. Вещицей этой был сделанный из картона квадрат, одна сторона которого была белой, как снег, а другая — чёрной, как ночь. Подарок сопровождался озвучкой. «Ты чула, што быў такі мастак, Казімір Малевіч, які стварыў некалі выдатны твор, названы „Чорным квадратам“». «Безусловно. Я тебе больше скажу. У него было ещё одно похожее произведение. Называется „Белое на белом“ — белый квадрат, изображённый на белом фоне». «Добра. Дык вось. Прайшло шмат часу. Карціна пачала псавацца. У рэшце здарылася так, што намаляваны квадрат адваліўся і пачаў жыць уласным жыццём. Ён прайшоў доўгі шлях, каб апынуцца зараз тут, у тваіх руках». С этими словами Андрюша протягивает мне квадрат, чёрный со стороны зрителя и белый со стороны якобы крепления в прошлом к полотну картины. «Гэта не ўсё. Квадрат, пачаўшы жыць самастойным жыццём, набыў новыя функцыі. Па-першае, па ім цяпер стала магчымым выражыць. Дастаткова падвесіць рэч на вяровачцы, падумаць аб чымсьці і… павернецца квадрат да цябе чорным бокам — знак, што жаданне наўрад ці споўніцца; павернецца белым…» «Мысли твои светлы, помыслы чисты, а в таком состоянии сознания все пути твои будут легки и двери открыты». «Так і ёсць. Але і гэта не ўсё». Андрей нашёл в квартире место, куда можно было подвесить квадрат так, чтобы он свободно парил в воздухе, поворачиваясь то одной своей стороной к зрителю, то второй. «Квадрат мае яшчэ адну, магчыма, куды больш значную функцыю. Падыдзі сюды». Мы стали друг против друга. Чёрно-белый квадрат, слегка вибрируя, смотрел на нас поочерёдно то одним, то другим своим глазом. Спустя минуту он успокоился и замер на месте. Андрей меня спросил: «Скажы, якога колеру квадрат?» «Белый». В этот миг он был повёрнут ко мне своей светлой стороной. «А я кажу, што чорны. І ён сапраўды выглядае чорным. Для мяне. І хто з нас правы?» «Оба».

Что такое НЕЛОКАЛЬНАЯ КВАНТОВАЯ СВЯЗЬ, или КАКИЕ ВОЗМОЖНОСТИ СОКРЫТЫ В ЛЮБОВНЫХ ОТНОШЕНИЯХ В физике существует такое понятие, как квантовая сцепленность или нелокальная квантовая связь. Это значит, что если между двумя частицами имеется квантовая связь (если они когда-либо вступали во взаимодействие), то она будет сохранятся всегда, независимо от времени и пространства. При этом когда мы воздействуем на одну частицу — то же чувствует и другая. А мы ведь все состоим из частиц. Вывод? Всё, что делаем другим, таким образом с ними взаимодействуя, мы одновременно делаем себе. Всё, что мы делаем себе, мы делаем всем, с кем когда-либо имели отношения. И чем теснее был контакт, тем большее влияние мы оказываем на других, как и они на нас. Вчера, двадцать восьмого августа две тысячи семнадцатого года, ко мне приехал друг. Когда-то мы были близки. Потом расстались. Не потому, что любовь прошла, а потому что на «прывітанне. як справы? я сёння прыеду да цябе, добра?» я ответила не как всегда «жду с нетерпением», а «нет, не надо. ты прости, но я выхожу замуж. не приезжай ко мне больше. и не звони». И вот вчера мы снова встретились. Шестнадцать лет спустя. — Как ты? Как живёшь? Где работаешь? — Ты працягваеш маляваць? Смотрит на картины, что висят у меня на стенах. — Нет. Больше нет. Я перестала рисовать. Я — пишу. — Как родители? — Тваю маці клічуць Людміла Антонаўна? Я не памыліўся? По дороге он заехал в деревню за грушами. Я попросила. Он изменился за эти годы. В лучшую сторону. Я изменилась за эти годы. В лучшую сторону. Но суть не в том, что мы изменились. Это нормально — меняться с течением времени. Не так уж важен и вектор наших совместных-на-расстоянии изменений — в сторону радости и света. Вся соль в другом. Всё это время, сами того не подозревая, мы поднимались со ступеньки на ступеньку, приобретая новые, лучшие качества и утрачивая ненужные, почти синхронно. — Я шэсць год таму кінуў курыць. — Я бросила курить годом ранее. — Так здарылася, што я прапусціў выкурыць першую цыгарэту. Потым устаў і чую, як нейкі ўнутраны голас кажа: «Усё. Ты ўжо не выкурыў першую цыгарэту. Ну дык не пачынай і другую». І ў гэты момант я зразумеў, што больш ніколі не буду курыць. Выкінуў пачак. З таго часу не куру. Прычым, не таму, што прымушаю сябе, а… — …потому что больше не хочется. То же самое. На самом деле мы просто поменяли стремление к смерти на желание жить. Хочешь есть? — Не, не хачу. — Не хочешь, потому что не хочешь есть, или потому что помнишь, что я плохо готовлю?.. — А ты за гэтыя гады так і… — …не научилась готовить, верно. Тогда кофе? — Кавы выпіць не адмовіўся б. Сидим в кухне за столом, пьём кофе. — Шмат заказаў гэтым летам. Як ніколі раней. Працую без выхадных. — У меня в этом учебном году тоже нагрузка будет приличная. Зато будут деньги. — Ты ведаеш, я думаю, яны і так былі б. Са мной аднойчы здарыўся такі выпадак… Трэба было дзяўчыне падараваць кветкі. Кветкі каштавалі, як зараз памятаю, шэсць рублёў. А грошай — ну зусім няма. І раптам бачу: ляжыць на дарозе паперка — тры рублі. Падымаю, а паперкі аказалася дзве, па тры рублі. Шэсць рублёў! Я пайшоў і купіў на іх кветкі. — Со мной тоже такое бывало. Смеситель полетел в ванной. Новый стоил 25 рублей. Денег нет! Подумала: «Вот взялись бы откуда-нибудь и свалились мне эти 25 рублей, сразу бы смеситель купила». Думала так, проходя мимо банкомата. Вдруг что-то меня потянуло проверить остаток на нулевом, я это точно знала, счету. Смотрю, а там 27 рублей. До сих пор не знаю, откуда они там взялись. Нигде по базе эта сумма не проходила, я проверяла. Сняла деньги и отдала брату, чтобы купил смеситель. Он, как выяснилось, подорожал и стоил аккурат 27 рублей. Ты понимаешь теперь, что всё в нашей голове? Что нам всегда приходит та сумма денег, которую мы конкретно запрашиваем? — Так. Я зразумеў гэта яшчэ тады. Толькі трэба правільна жадаць. — Запустить мысль-пожелание в Космос и потом… — …перастаць аб гэтым думаць. — …наплевать на желание. — Да. — Так. В спальне. — Уяўляеш, у гэтым годзе ў маім родным горадзе адкрылі мастацкую галерэю, названую маім іменем. — Теперь знаю. Я горжусь тобой. А мне в этом году надоело писать в стол и я решила опубликовать свои книги в интернет-магазинах через «Ridero — издай свою книгу бесплатно», под псевдонимом АлёнКа. Получилось! Опубликовали даже те книги, которые написаны на белорусском языке, представляешь? — Мяне цяпер пазнаюць на вуліцах горада. Дзіўна! — Меня в моей деревне и так все знали. Учитель, с его всё учащающимся хождением в народ, в местечках всегда личность известная. — Покажи мне свои новые скульптуры. Есть фотографии? — У інтэрнэце. Мы можам паглядзець іх праз тваю старонку на Фэйсбуку. Ты начинал говорить. Я продолжала. Ты снова подхватывал мои мысли. Я читала твои. Совсем как раньше. Наверное, это единство разума. Перешли в зал, на большой удобный диван. — Ведаеш, я ўжо чатыры гады раблю зарадку раніцай. — А я примерно столько же собираюсь начать её делать. Всё никак не соберусь. Пока ограничиваюсь только дыхательными практиками. Но для того, чтобы хорошо выглядеть, необязательно что-то делать. Достаточно представить себя таким, каким хочешь быть, пройдёт три-четыре дня, и ты снова в прекрасной форме! — Я ведаю. Сам часам раблю гэтак жа. Гэта веданне нейк само прыйшло да мяне. — А я сознательно училась управлять энергетическими потоками… Прохладно. Быстро вечереет. — Я возьму плед? Тесное сплетение рук. Легкое касание губ. Наверное, это единство тел. — У тебя было много женщин? — Не. — Сколько? — … — Это много. А знаешь, почему много? — Чаму? — Потому что мы остаёмся энергетически связанными со своими сексуальными партнёрами даже после расставания. И они могут влиять потом на нас в течение многих лет. Даже в течение всей жизни. Да и ты разве не заметил, что все эти годы мы с тобой… одинаково мыслили, одинаково чувствовали, в одном направлении развивались. Получается, что выбирая некий образ жизни для себя лично, мы невольно задаём тон всем тем, с кем когда-либо были связаны. Они, в свою очередь, способны оказывать влияние на нас. А ведь это влияние не всегда позитивно. Получается, чем больше у тебя было связей, тем большую ответственность ты несёшь за души тех, с кем вступил в энергетический контакт. И нужно быть сильным, очень сильным, чтобы не потопить их, а потянуть за собой вверх, непрерывно для этого развиваясь. Какая странная штука эта квантовая сцепленность, и какие возможности и перспективы в ней заложены?! — А калі, што б ні рабіў, іншы чалавек упарта не жадае рухацца наперад следам за табой? А ты разумееш, што не звернеш з намечанага шляху? Што яго чакае ў такім выпадку? — Он уйдёт. В мир иной. Но… что это? Что случилось? Мир перевернулся с ног на голову?.. — Раньше ты хотел смотреть, а я слышать твой голос и обнимать твои плечи. Теперь я хочу смотреть, а ты слушаешь мою болтовню и обнимаешь всё, что лежит на пути твоих рук. Мир перевернулся с ног на голову? А… Ты просто стал хуже видеть вблизи. Я же, напротив, восстановила своё зрение до единицы. Но почему, если мы с тобой всего лишь перепутанные частицы, мы не прозрели оба?.. Потому что ты смотришь в будущее и видишь там старость, которая то и дело проглядывает в твоих скульптурах, в некоторых твоих скульптурах. А ты не хочешь стареть. Боишься старости. Вот зрение и подводит тебя. Не хочешь видеть то и дело проскальзывающие мелкие морщинки вокруг глаз в то время, когда улыбаешься, наблюдать за тем, как понемногу твои светло-русые волосы разбавляются серебристыми — ну и не надо, ну и не увидишь! Да только ведь вместе с этим можно пропустить, не увидеть и что-то другое — нужное, важное. Подумай об этом. Я же смотрю в будущее и неизменно вижу там точку отсчёта, которую зафиксировала силою мысли, и в этой точке мне вечные двадцать четыре. Интересно, я всегда теперь буду в неё возвращаться? Так, как это случилось сегодня. (Мы расстались, когда мне было двадцать четыре.) Или останусь в ней навсегда. Просто никуда с неё не уйду, и всё. Но стоять на месте так скучно. Значит, буду возвращаться. Туда — сюда — иногда. — Да сустрэчы, — сказал ты той, которая не будет хранить тебе верность. — Увидимся, — сказала я тому, кто не станет хранить верность мне. Верность больше не имеет значения. Необходимость в верности исчезает, когда уходит ревность — результат внутренней незрелости. Единства двух отдельно взятых душ нет и быть не может. Есть единая для всех душа — результат всеобщей (со времён и благодаря Адаму и Еве) нелокальной квантовой связи, над которой не властно ни пространство, ни время. Наверное, правильно будет назвать эту силу вездесущим Богом. Игра — смыслов и форм — окончена. Интересно, что напомнит моему другу непростая конструкция этого эссе? Какую скульптуру он изваял бы из моего содержания в этот раз?..

НАВІНЫ Сёння мы пагаворым аб АЗДАРАЎЛЕННІ. А ты хочаш быць здаровым? «Вядома, так!» — скажаш мне ты і… а ты ўпэўнены, што кажаш праўду? Таму што ўсе нашы шчырыя жаданні маюць ўласцівасць матэрыялізоўвацца, інакш кажучы, выконвацца! А калі ты кажаш, што хочаш быць здаровым, але сам пры гэтым сур'ёзна хворы, то нешта тут не так. Альбо ты хочаш ні таго (бо часам хвароба нам вельмі выгадная: хворага чалавека больш шкадуюць, надаюць яму больш увагі, клопату; калі хвароба патрэбна табе менавіта для гэтага — для прыцягнення ўвагі да сваёй персоны, далей можаш не чытаць, гэта не для цябе; далей я буду размаўляць толькі з тымі, хто сапраўды хоча вылечыцца), альбо ты хочаш не так, як трэба! Давай разбярэмся, у чым менавіта заключаецца падвох. Разгледзім канкрэтныя крокі на шляху да поўнага вылячэння на прыкладзе, ну скажам, боляў у спіне (або ў плячы). Такім чынам, у цябе баліць спіна або плячо (гэта таксама можа быць што заўгодна іншае; па прыведзеным мной ніжэй алгарытму вылечыцца можна ад усяго). Што рабіць, каб боль прайшоў? КРОК 1. Фармулюем намер. «Прама цяпер я вольны ад болю ў спіне!» Дастаткова гэтыя словы вымавіць у слых адзін раз. Ну як, палягчэла? Калі не, то пераходзім да другога кроку. КРОК 2. Задай сабе два пытанні (услых або ў думках): «Чаму я не свабодны ад болю ў плячы прама зараз?» і «Што наогул замінае мне вылечыцца?» Звычайна першы прыйшоўшы ў галаву адказ і з'яўляецца верным. Не, адказ не прыйшоў? Тады — адпусці. Гэта важна. Проста на некаторы час перастань думаць пра гэтае «чаму». І як толькі ты паслабішся і цалкам адпусьціш сітуацыю, адказ абавязкова прыйдзе. Рознымі спосабамі: праз (раптам!) ясна мільгануўшую ў галаве думку, або на гэтую тэму выкажацца хтосьці з тваіх сваякоў, сяброў і знаёмых, ці ты пачуеш патрэбны адказ з экрана тэлевізара, убачыш на маніторы камп’ютара, адказ можа прыйсці нават у выглядзе радка з песні. Не здзіўляйся, гэта нармальна. І вось тады — калі ты пачуеш адказ на сваё «чаму» — пераходзь да кроку тры. КРОК 3. Ператвары сваю праблему ў свайго саюзніка! Як гэта ажыццявіць на практыцы? Напрыклад, у адказ на пытанне «Чаму я не свабодны ад болю ў плячы прама цяпер?» табе прыйшоў, да прыкладу, вось такі адказ: «Таму што я не веру ў магчымасць імгненнага вылячэння!» Што атрымліваецца ў выніку? Ты хочаш аднаго — маментальнага вылячэння, а твой розум кажа прама супрацьлеглае: што такое лячэнне немагчыма. У такім выпадку адмоўны зарад тваіх сумневаў цалкам нейтралізуе станоўчы зарад жадання. Ты ж памятаеш са школы вось гэты прыклад: — 1 +1 = 0 Гэта як раз твой выпадак! А цяпер — увага! — перафармулй гэтую негатыўную ўстаноўку ў пазітыўнае сцвярджэнне: «Магчымасць маментальнага вылячэння існуе!», і «Я веру ў магчымасць маментальнага вылячэння для сябе асабіста!», і, абавязкова, яшчэ раз «Прама цяпер я вольны ад болю ў спіне!» Ты ж заўважыў, праўда, што ўсе дзеясловы ў фармулёўках пазітыўнага намеру ўжываліся мной толькі ў цяперашнім часе? Гэта правільна. Так і павінна быць. Так і ты рабі, калі хочаш дасягнуць хуткага выніку. І ніякіх — хачу! Таму што кажучы «я хачу» — ну, так і будзеш далей хацець гэтага да канца дзён сваіх, але так і не атрымаеш. Бо для цябе галоўнае ў такое фармулёўцы «жадаць»! Не хачу, а атрымліваю! Маю! Ужо маю! Прама зараз! Запомніце гэта. Гэта важна! Ўсё. Гэтых трох крокаў дастаткова, каб вылечыцца ад (любой!) хваробы. Выканаў усе тры крокі, але ўсё роўна адчуваеш сябе не ахці? Паўтары тое ж заўтра, паслязаўтра, пасля паслязаўтра. Звычайна трох тыдняў за вочы бывае дастаткова, каб пераканаць сябе ў чым заўгодна. Толькі глядзі, будзь уважлівы, адказы на адно і тое ж чаму могуць (і будуць) мяняцца! Пазбягай аўтаматызму ў сваіх дзеяннях. І яшчэ. Калі ўсё ж такі сумненні не адступаюць і працягваюць турзаць цябе, скарыстайся метадам «канцылярская гумка», апісаным у навінах за 19.06.17. І напрыканцы хачу парэкамендаваць сёе-тое. Прачытай (электронную) ці праслухай (аўдыё) кнігу Аляксандра Свіяша «Разумны свет». У чацвёртай частцы кнігі паказваюцца рэальныя прычыны розных захворванняў, а таксама прапануюцца канкрэтныя крокі па набыцці абсалютнага здароўя. (Апісаных вышэй крокаў там няма. Гэта была інструкцыя ад мяне асабіста.) Таксама можаш спампаваць кнігу Марты Нікалаевай-Гарынай «Як вызваліць сябе ад кармічных праблем». У ёй ты знойдзеш аўтаматычную праграму «Апрацоўшчык мінулага». Дастаткова прачытаць тэкст інструкцыі адзін раз (гэта зойме не больш за 10 хвілін), і тады твая падсвядомасць сама на працягу 30 дзён паклапаціцца аб тым, каб цалкам, на ўсё астатняе жыццё, вылечыць цябе ад хвароб і праблем любога характару. А мне застаецца толькі пажадаць табе ўдачы на займальным шляху самапазнання і самаўдасканалення!

НАВІНЫ Шаноўны чытач! Сёння я хачу пагаварыць з табой Аб ЗДАРОЎІ. Аб нашым агульным з табой здароўі. Чаму агульным? Як наогул такое можа быць, каб у малазнаёмых (хочацца верыць, што крыху мы з табой ўсё ж знаёмыя, раз ужо так здарылася, што ты чытаеш гэтыя радкі) людзей было адно на дваіх здароўе? Яшчэ як можа! Бо «ўсе мы звязаны цеснымі ніткамі датычнасці». (В. Сінельнікаў.) На ўзроўні фізікі гэта забяспечваецца адзінай для ўсяго Сусвету палявой структурай. А цяпер, глядзі. Электрамагнітнае поле вакол цябе нічым не зараджана, яно першапачаткова нейтральнае. Што гэта значыць? А тое, што ўсе (без выключэння!) людзі і прадметы, якія ты бачыш вакол сябе — зусім не добрыя і не злыя, як ты прывык думаць пра іх. Яны — ніякія, нейтральныя ці, кажучы мовай Майкла Роўча, пустыя. Гэта мы надзяляем іх сэнсам, менавіта мы пасылаем ў іх бок пэўны эмацыйны зарад, які і надае гэтым рэчам (і людзям) затым пазітыўную ці негатыўную афарбоўку. І толькі потым ужо, пасля твайго пасылу, гэтыя людзі і рэчы пачынаюць паводзіць сябе адпаведным чынам, цалкам «апраўдваючы» твае чаканні. А яны і не могуць інакш! Таму што яны — усяго толькі самаўзнікаючыя з пустэчы (з вакууму) элементы, матэрыялізаваныя вобразы твайго ўяўлення. І калі гэтыя людзі і рэчы вакол цябе не мяняюцца гадамі, гэта азначае, што тваё ўяўленне не ўпускае ў твой свет нікога і нічога іншага. Твае думкі не мяняюцца! Дык вось, пра здароўе. Дапусцім, хтосьці ў тваім асяроддзі хварэе, ну, скажам, на рак прадсталёвай залозы. Што б гэта значыла? Бо, памятаем, што наш свет і свет навакольных нас людзей — гэта адзінае непадзельнае цэлае. Яшчэ раз. Нехта ён хварэе на рак прадсталёвай залозы. Чаму? Правільна, таму што за гады жыцця ў яго сфармавалася няправільнае (негатыўнае) стаўленне, хутчэй за ўсё, на пачатку, да нейкай адной жанчыны, а затым гэта стаўленне перарасло ў перакананне, што «усе бабы… (далей пералік)». Захворванне прадсталёвай залозы (тыпова мужчынскае захворванне) заўсёды ўзнікае ў выніку непаважлівага стаўлення да жанчыны. І заўсёды мае пад сабой добры намер паказаць, што ты памыляешся. Памяняй сваё меркаванне — і хвароба пройдзе сама сабой. У выпадку, калі чалавек адмаўляецца мяняць свае негатыўныя ўстаноўкі на пазітыўныя (адмаўляецца браць на сябе адказнасць за свой свет, свет, створаны ім самім — памятаем пра пустэчу!), хвароба набывае хранічную форму. І яшчэ раз. Калі доўга назапашваць у сабе крыўду і злосць, хворыя клеткі перарастаюць у ракавыя. Спачатку ў дабраякасныя — маючыя добры намер паказаць, што чалавеку пара мяняць свой светапогляд як мага хутчэй, пакуль пухліна не перарасла ў злаякасную — калі чалавек набывае злыя якасці, вядучыя яго прамой дарогай да самазнішчэння. [АлёнКа «Алёнкіны казкі». Глава «Дух Божы — звычайны кісларод: так ці не?»] Ажыццявіць практычна вось гэта — любоў да бліжняга — зусім нескладана. Дастаткова кожны раз, калі ў галаву прыходзяць негатыўныя думкі пра каго б там ні было, тут жа замяніць іх пазітывам. Напрыклад, думку «усе мужыкі сволачы» («усе бабы бл @ дзі») можна выцесніць думкай «якія ж прыгожыя гэтыя мужчыны ў сваёй мужнасці» («ну проста, што ні жанчына — то мадонна»! ). А думку «з якім жа вырадкам я жыву, і за што мне толькі ўсё гэта» («што за сцерву я за жонку ўзяў») — замяніць звычкай знаходзіць пасля кожнага такога «успаміну» у сваім партнёры 5 якасцяў, якія заслугоўваюць вашай любові і павагі. Гэта ўсё зразумела. «Але пры чым жа тут я?» — спытаеш мяне ты і будзеш не правы. Таму што «ўсе мы звязаныя… (гл. вышэй)». І калі ў тваім блізкім асяроддзі ёсць такі (хворы) чалавек — гэта азначае, ні многа, ні мала, што тыя самыя думкі, якія прывялі да хваробы яго, дзесь (пакуль што!) глыбока ў падсвядомасці ёсць у цябе. З'яўленне такога чалавека ў тваім жыцці — знак для цябе: памяняй свой светапогляд, пакуль аналагічная хвароба не праявілася ў цябе самога. Удакладненне. Калі ты жанчына — то чакай у такім выпадку, у выпадку з'яўлення ў тваім жыцці такога (хворага) мужчыны, тыпова жаночых хвароб. Гэта могуць быць праблемы з яечнікамі, маткай, маткавымі трубамі і г.д. А цяпер — галоўнае! Як вылечыць ад (любой) хваробы дарагога твайму сэрцу чалавека? Вельмі-вельмі-вельмі проста! Трэба вылечыцца самой! Ці самому. Таму што змяняючы сябе, свой светапогляд з негатыўнага на пазітыўны, мы тым самым мяняем альбо сваё асяроддзе, альбо людзей у сваім асяродку. Разумееш, пра што я кажу? Вылечваючыся (у першую чаргу, лечачы свае думкі, мяняючы ментальныя ўстаноўкі), ты тым самым ствараеш перадумовы для ацалення людзей з твайго акружэння! І наадварот, працягваючы хварэць, ты міжволі садзейнічаеш іх самазнішчэннюя. Вось так вось. Больш падрабязна аб (сапраўдных!) прычынах розных захворванняў можаш БЯСПЛАТНА пачытаць у маёй кнізе «Алёнкіны казкі» (глава «У хваробе і ў беднасці»), таксама ў іншай маёй кнізе — «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» (глава «У багацці і ў здароўі», але гэта ўжо за грошы. Так як, зразумела ж, што багацце і здароўе каштуюць даражэй, чым беднасць і хвароба. А яшчэ — у кнізе В. Сінельнікава «Узлюбі хваробу сваю» і ў кнізе В. Жыкарэнцава «Кармічныя прычыны ўзнікнення праблем», і ў кнізе С. Лазарава «Дыягностыка кармы». На наступным тыдні ў навінах ты даведаешся, як пазбавіць сябе (і аўтаматычна сваё асяроддзе) ад боляў у спіне (любога характару). А пакуль, зрабі ласку, прачытай кнігі, пра якія я казала. Табе ж на карысць!

НАВІНЫ З папярэдніх навін вы зразумелі, што электрамагнітнае поле прысутнічае ўнутры кожнага чалавека. І абумоўлена гэта тым, што поле пранізвае вакуум, які змяшчаецца ў атамах. А атамы, як вядома, і ўтвараюць цела чалавека. Зрэшты, і любое іншае цела таксама. Прычым, у мужчыны будзе больш моцным даданы (або паўднёвы) полюс электрамагнітнага поля, а ў жанчыны адмоўны (ці паўночны). Нездарма ж кажуць, што мужчыну і жанчыну цягне адзін да аднаго нібы магнітам. Незразумела толькі, чаму «нібы»? Магнітам і цягне. А вось накірунак руху фатона (нагадаю, што электрамагнітныя хвалі, якія выпраменьваюцца электрамагнітным полем — гэта і ёсць паток фатонаў) ад мінусу да плюсу (альбо ад плюсу да мінусу) і даказвае нам, што ЎСЕ ДУМКІ І ПАЧУЦЦІ УЗАЕМЫЯ. Бо энергетычны імпульс заўсёды рухаецца па крузе: ад адпраўніка да адрасата і наадварот, незалежна ад таго, хто знаходзіцца на іншым канцы провада: мужчына ці жанчына (абодва полюсы прысутнічаюць адначасова і ў таго, і ў другой, але яны па-рознаму выказаны). Электрамагнітнае поле выпраменьвання думак і пачуццяў заўсёды вектарнае, яно накіравана на кагосьці-штосьці. Зваротная рэакцыя таксама ёсць заўсёды, бо фатон можа знаходзіцца толькі ў стане руху. Прычым, у адказ вы атрымаеце менавіта тое, што паслалі (фатон электрычна нейтральны, яму ўсё роўна, што праводзіць: каханне або нянавісць). Таксама гэтая яго ўласцівасць азначае, што ён сам па сабе не можа змяніць адмоўны зарад на станоўчы. І не можа не вярнуцца назад да адпраўніка. Таму агрэсія можа выклікаць толькі зваротную агрэсію. А значыць, калі вы хочаце, каб людзі вас слухалі, любілі і паважалі — стаўцеся да іх з увагай, любоўю і павагай. РАЗАРВАЦЬ ЗАМКНЁНАЕ КОЛА НЯНАВІСЦІ І ЎЗАЕМАНЕПАРАЗУМЕННЯ МОЖНА, ТОЛЬКІ СПЫНІЎШЫ РУХ ФАТОНАЎ, НА ЯКІЯ ЗАПІСАНА НЕГАТЫЎНАЯ, РАЗБУРАЛЬНЫЯ ІНФАРМАЦЫЯ, І ПАЧАЎШЫ Ў АДКАЗ НА НЯНАВІСЦЬ ВЫПРАМЕНЬВАЦЬ ЛЮБОЎ. Гэта можна зрабіць, таму што светлавая хваля заўсёды дыскрэтная (прэрыўная). «ПАЛЮБІ ВОРАГА СВАЙГО», І ТАДЫ ВОРАГ, ЗМУШАНЫ ПАДПАРАДКОЎВАЦЦА ЗАКОНАМ ФІЗІКІ, ПАЛЮБІЦЬ ЦЯБЕ. Гэта ж тычыцца любога чалавека, не толькі ворага. Так што, любіце ўсіх і ў адказ усе будуць любіць вас. Якія яшчэ высновы можна зрабіць са сказанага вышэй? А такія, што складана знайсці больш ідыёцкае пытанне, чым: «Ты мяне любіш?» Куды лепш скарыстацца больш дзейсным сродкам атрымання звестак аб пачуццях да вас іншага чалавека: спытайце сябе, што вы самі адчуваеце ў адносінах да яго — і атрымаеце адказ. Адзінае, будзьце асцярожныя ў сваіх меркаваннях, спачатку пераканайцеся ў тым, што вы на самой справе гэта адчуваеце, а не ўбілі сабе ў галаву. А я яшчэ раз падкрэслю: абсалютна ўсе пачуцці ўзаемныя. Ды толькі не ўсім дастае мужнасці прызнацца сабе і іншым у сваіх сапраўдных пачуццях. Адсюль — ілюзія безадказнага кахання. ЛЮБОЎ ЗАЎСЁДЫ ЎЗАЕМНАЯ, аднак пры ўсім пры гэтым яна можа быць безадказнай — калі на вашы нейкія словы або дзеянні вы не атрымліваеце ніякага адказу з боку іншага чалавека. Але безадказнае каханне зусім не азначае, што яно не ўзаемнае. Таму што, яшчэ раз падкрэслю, абсалютна ўсе пачуцці ўзаемныя. І каханне ў іх ліку. Сцвярджаць адваротнае ўсё роўна што спрачацца з тым, што сонца свеціць!

НАВІНЫ Сёння я паспрабую адказаць на пытанне: ЧАМУ УСЕ НАШЫ МАТЭРЫЯЛЬНЫЯ ЖАДАННІ ВЫКОНВАЮЦЦА АБАВЯЗКОВА!? Для гэтага мы з вамі разгледзім прыроду… фатона. Што такое фатон? Калі па-простаму, то фатон — гэта элементарнае ўзбуджэнне электрамагнітнага поля. Гэта электрамагнітныя хвалі! Ўзбуджэнне электрамагнітнага поля адбываецца або элементарным устаўленнем штэкера ў разетку, калі казаць пра электрапрыборах, або пад уздзеяннем думак, слоў, вобразаў, пачуццяў, якія перадаюцца, трансліруюцца Духам; гэта асэнсаваны валявы працэс. Сілавое электрамагнітнае поле праймае вакуум. Для ўзбуджэння поля, якое знаходзіцца ў вакуумным стане, неабходна энергія (думкі, напрыклад, ці слова, вобраза). Навошта я ўсё гэта кажу? Справа ў тым, што вакуум прысутнічае ўсюды, пранізвае наскрозь ўсю прастору і матэрыю. Вакуум маецца нават унутры цвёрдых прадметаў, не кажучы ўжо пра цела чалавека, і займае нават большую прастору, чым рэчыва. Гэта абумоўлена тым, што ў кожным атаме (а мы ўсе складаемся з атамаў) паміж электронамі і ядром ўся прастора запоўнена вакуумам. А так як любы вакуум ўтрымлівае электрамагнітнае поле, то яно, гэта самае поле, маецца ўнутры цела кожнага з нас. Энергетычная абалонка, якая існуе вакол чалавека, жывёлы, вакол усяго, з'яўляецца выпраменьваннем электрамагнітнага поля. Таму, калі вы захацелі купіць абрус белага колеру з вызначаным малюнкам, не здзіўляйцеся, што ВАС нібы МАГНІТАМ ПРЫЦЯГНУЛА менавіта на тое месца на рынку, дзе гэты абрус прадаецца. Ці вы захацелі набыць сіямскую кошачку. Пры гэтым грошай на яе куплю няма, а жаданне ніяк не адступае. Нічога дзіўнага, калі аднойчы вы адкрыеце дзверы, а котка (менавіта такая, пра якую вы марылі) сядзіць у вас пад дзвярыма. ВАША ПОЛЕ І ЯЕ уступілі ва УЗАЕМАДЗЕЯННЕ, выдаўшы пажаданы ВЫНІК. Так адбываецца абсалютна з усім, што вы захочаце! Выключэнняў няма! Але ёсць розніца атрымання жаданага ў часе. Як паскорыць працэс? Зрабіць яго асэнсаваным і валявым! СВЯДОМА УЗМАЦНЯЮЧЫ СУВЯЗЬ ПАМІЖ ВАШЫМ ЭЛЕКТРАМАГНІТНЫМ ПОЛЕМ І ПОЛЕМ ЖАДАНАГА АБ'ЕКТА, будзь то прадмет або любая жываяе істота, у тым ліку чалавек, ВЫ АТРЫМЛІВАЕЦЕ ЖАДАНАЕ ХУТКА! На сёння навіны усе. У наступны раз мы пагаворым аб узаемнасці ўсіх пачуццяў і эмоцый (у першую чаргу, аб узаемнай любові), а таксама вы атрымаеце ключ, здольны адкрыць наросхрыст для вас дзверы вашых ворагаў з тым, каб заключыць з вамі сяброўскія абдымкі!

НАВІНЫ Сёння мы пагаворым аб перашкодах НА ШЛЯХУ ДА РЭАЛІЗАЦЫІ МЭТЫ. Уяві сабе, што ёсць ты, і ёсць цукерка, якую ты хочаш атрымаць. Ты цвёрда ведаеш, чаго хочаш, на 100% упэўнены ў рэалізацыі задуманага: ужо меў вопыт атрымання жаданага; ўяўляеш, што ты гэта ўжо маеш, трымаеш у руках, адчуваеш на густ і — на перапынку сябар неспадзеўкі частуе цябе цукеркай, або маці ўвечары пытаецца: «А што табе купіць у краме?» Але факт застаецца фактам: ПАЖАДАЎ — УЯВІЎ — АТРЫМАЎ. Гэта ў тым выпадку, КАЛІ ТЫ СПАКОЙНЫ І ТВАЯ ВЕРА Ў ПОСПЕХ НЕПАХІСНАЯ. (Наглядная схема спакойнага, без эмоцый, атрымання жаданага намаляваная ў верхняй частцы карцінкі.) А цяпер паглядзім, што будзе, калі гэта не так. Вось ты, а вось цукерка, якую ты хочаш атрымаць. (Схема ў ніжняй частцы карцінкі.) Але, замест спакойнага чакання рэалізацыі намеру, ты пачынаеш сумнявацца, трывожыцца, хвалявацца… Што атрымліваецца замест прамой лініі дасягнення мэты? Хваля, якая складаецца з эмацыйных усплёскаў — кропак максімальнага ўзбуджэння ад думкі: «хачу-хачу-хачу, хачу аж не магу» — і непазбежна наступаючых услед за ўздымамі эмацыйных спадаў: «напэўна, не атрымаецца, таму што, таму што і таму». Пры такіх абставінах графік выканання жадання ператвараецца з прамой лініі ў хвалістую. Як бачым з малюнка, цукерку можна атрымаць і ў гэтым выпадку, але часу для рэалізацыі пастаўленай перад Сусветам задачы спатрэбіцца значна больш. А калі хваляванне будзе яшчэ большым? Што, калі перажыванні з-за невыканання мары зашкальваюць? У такім выпадку ёсць высокая верагоднасць таго, што жыццё абарвецца раней, чым матэрыялізуюцца мэты. ВЫСНОВА! Чым менш эмоцый мы ўкладваем у жаданне, тым хутчэй яно збудзецца. Толькі вера і розум, нічога лішняга і асабістага, здольныя наблізіць цябе да Бога.

НАВІНЫ «Падобнае прыцягваецца падобным», але і «супрацьлегласці сыходзяцца». Першае ў выпадку безумоўнай любові да сябе, другое пры неабходнасці прыняць антанімічныя ў адносінах да цябе якасці. [Алёнка «Споведзь». Частка першая. Глава 22.] А зараз надышоў час задумацца, чаму сцвярджэнні дзейнічаюць. Прычым, абодва. Жаданне разабрацца ў сапраўднай падаплёцы прыцягнення ў наша жыццё падобнага або супрацьлеглага паўстала нездарма. Роздумы пачаліся з зацікаўленасці: чаму на маім шляху ўвесь час сустракаюцца крыўдлівыя мужчыны? Не думаю, што гэта адбываецца для таго, каб я магла з іх кпіць, практыкучыся ў досціпе. Тады чаму? А справа вось у чым. Будучы сама абсалютна некрыўдлівай, я, колькі сябе памятаю, пакутую ад іншай якасці, прама процілеглай — ад запальчывасці. Вось гэтая-то якасць як раз і прыцягвае да мяне безліч «жадаючых» быць пакрыўджанымі. А цяпер — як гэта працуе з пункту гледжання фізікі. Кожны з нас выпраменьвае хвалі пэўнай частоты. Гэтыя хвалі, уступаючы ў рэзананс з хвалямі іншага чалавека, прыводзяць да санастройкі і ў далейшым да зліцця палёў. Што значыць «ўступіць у рэзананс»? Рэзананс — гэта рэзкае ўзрастанне амплітуды вымушаных ваганняў. Рэзананс узнікае пры супадзенні частот. Калі вашы частоты настроены на каханне і прыняцце — людзей з аналагічнай («падобнай») частатой вы і будзеце прыцягваць у сваё жыццё. Калі ж існуюць нейкія якасці, якія вы непрымаеце ў сабе, то прыцягнеце ў сваё жыццё людзей альбо са, зноў жа, падобнымі рысамі характару, альбо з, на першы погляд, антанімічнымі. Чаму на першы погляд? Таму што ўзятыя для прыкладу гнеў і крыўда, быццам бы палярна праяўляюцца (гнеў накіраваны вонкі, а крыўда ўнутр), але! частата ваганняў эмоцыі крыўды — 0,6—3,3 Гц, раздражняльнасці — 0,9—3,8 Гц! Крыўдлівыя і раздражняльныя людзі знаходзяцца на аднолькавай частаце! Пры ўсёй, здавалася б, непадобнасці адчуваемых эмоцый. Тое ж будзе адбывацца і з іншымі якасцямі. Эмоцыі (якасці) -антыподы, па сутнасці, з'яўляюцца крайнімі праявамі аднаго і таго ж пачуцця. Паміж гневам і крыўдай можна паставіць знак роўнасці. Гэтак жа сама як безразважная адвага і баязлівасць, прагнасць і марнатраўства — гэта палярныя праявы ў першым выпадку мужнасці, у другім шчодрасці. І ўсё іншае. Не будучы ў гармоніі з сабой і навакольным светам (а палярныя пазіцыі не могуць знаходзіцца ў гармоніі, так як гармонія — гэта заўсёды залатая сярэдзіна, кропка зліцця і, як вынік, анігіляцыі супрацьлегласцяў), яны знаходзяцца на аднолькава нізкай частаце. Так што, калі вы жывяце з мужам (жонкай) па прынцыпе «супрацьлегласці сыходзяцца» — павышайце свой энергетычны патэнцыял, паступова пераходзячы з нізкачастотнага дыяпазону ў высокачастотны — у дыяпазон любові, радасці, шчасця і гармоніі, у свет, дзе «падобнае прыцягваецца падобным». Калі да гэтага пакуль далёка, магу прапанаваць адну простую тэхніку, якая дазваляе лёгка і хутка, праўда, не без болю, пазбавіцца ад любых негатыўных эмоцый і, адпаведна, якасцяў характару. Метад называецца «канцылярская гумка». Прыдуманы ён не мной. Пачула ад І. Бібіна. Але сама паспяхова гэтым метадам карыстаюся і з іншымі дзялюся. У чым сутнасць тэхнікі? Трэба надзець на запясце любой рукі канцылярскую гумку. Насіць яе да поўнай перамогі над сабой. (Звычайна, гэта тыдзень-два-тры). Як толькі вы адчулі негатыў (пакрыўдзіліся, накрычалі, адчулі трывогу, зайздрасць, рэўнасць), трэба адцягнуць гумку і пстрыкнуць сябе ёю па запясці. Так зрабіць сабе балюча. Што пры гэтым адбываецца? У мозгу ўжо пасля першых такіх практыкаванняў фармуецца нейронавая сувязь: гневацца (да прыкладу) — гэта балюча. І мозг пачынае ліхаманкава шукаць спосабы непаўтору сітуацыі. У выніку праз некаторы час жаданне раззлавацца і накрычаць блакуецца. Тры тыдні нескладанай практыкі — і вось вы ўжо спакойны, ураўнаважаны чалавек. А значыць, прывітанне, мая другая, гарманічна развітая, выдатная ва ўсіх адносінах, палоўка?! Зараз зразумела, чаму бессэнсоўна чакаць ад Сусвету падарунка ў выглядзе кахаючага мужчыны да таго часу, пакуль не навучышся кахаць сама? Гэтага не адбудзецца, пакуль выпраменьваемыя табой хвалі любові не пачнуць распаўсюджвацца вонкі, даючы тым самым магчымасць санастройкі з дакладна такой жа кахаючай палявой структурай.

НАВІНЫ Як фармуляваць намеры, каб яны ажыццяўляліся?! Існуе шэраг правілаў, выкананне якіх будзе спрыяць дасягненню мэтаў найкароткім шляхам. Правілы гэтыя агульнавядомыя, але, тым не менш, я павінна іх паўтарыць перш, чым паведаміць НАВIНУ ДНЯ — тое галоўнае, што надасць жаданню паскарэнне, і яно не проста калі-небудзь споўніцца, а споўніцца хутка. Традыцыйныя правілы фармулёўкі намераў: 1. Усе дзеясловы павінны ўжывацца ў цяперашнім часе. (Напрыклад, «патрэбную суму грошай я атрымліваю лёгка і проста». ) 2. Сцвярджэнне не павінна ўтрымліваць часціцу не. (Не «я не хачу працаваць там-то і тым-то», а «я зарабляю дастаткова, займаючыся той дзейнасцю, да якой ляжыць душа». ) 3. Вы можаце загадваць жаданне толькі адносна сябе. (Не «мой муж кідае піць», а «я жыву з цвярозым мужам». ) А цяпер — увага! Я зараз скажу вам тое, што вы ведаеце яшчэ са школы, але мала хто з вас здагадваецца прымяніць гэтыя веды ў сваёй моўнай практыцы! Існуе так званае ПРАВІЛА ЗАЛАТОГА СЯЧЭННЯ! У прыродзе ўсё гарманічна, і гармонія гэтая выяўляецца пэўнай велічынёй — лікам PHI. Што гэта такое? Гэта Боская прапорцыя, або Залатое сячэнне. Падрабязней. Залатое сячэнне — гэта дзяленне цэлага на дзве часткі, пры якім стаўленне большай часткі да меншай роўна велічыні 1,618. А цяпер вучымся прымяняць гэта веданне ў паўсядзённым жыцці! Фармулюем нашы мэты правільна — так, каб ключавыя словы фразы траплялі як раз у залатое сячэнне. Так 1-2-3 словы будуць наўпрост правальвацца ў падсвядомасць, паскараючы працэс рэалізацыі мараў. Вылічаецца месцазнаходжанне Залатога сячэння вельмі проста. Вы фармулюеце свой намер. Напрыклад, «на мне жэніцца самы выдатны мужчына на свеце». Падлічваем колькасць слоў у сцвярджэнні, тут іх 8 (прыназоўнікі і саюзы лічыць за словы!). Дзелім атрыманы лік на 8 і памнажаем на 5. (8:8*5=5) Такім чынам, у дадзеным выпадку пятае слова знаходзіцца ў разрэзе Залатога сячэння, гэта слова павінна быць ключавым. Глядзім, што гэта за слова. «Выдатны». Не падыходзіць. Бо куды важней, каб гэты расцудоўны мужчына ажаніўся на вас, чым быў выдатным, але свабодным. Таму мы мяняем словы месцамі. «Самы выдатны мужчына жэніцца на мне». Падлічваем колькасць слоў. 6. (6:8*5=3,75=4) Атрымліваецца, што ў дадзенай формуле чацвёртае слова — ключавое, і гэтае слова — «жэніцца». Вось зараз фраза сфармуляваная дакладна, галоўнае слова — слова-дзеянне стаіць у найбольш падыходзячым месцы, прыцягваючы зараз з непераадольнай сілай неабходныя для рэалізацыі жадання падзеі! Думаю, што даступна патлумачыла правіла выкарыстання Залатога сячэння ў мове, дадам толькі, што колькасць ключавых слоў можа вар'іравацца ад аднаго да трох. Гэта значыць, калі аднаго слова недастаткова для фармулёўкі сутнасці жадання, можна захапіць два суседнія лікі. Напрыклад, у сказе: «Патрэбную суму грошай я атрымліваю лёгка і проста» ключавым словам можа быць як «атрымліваю», так і «я атрымліваю лёгка». Калі ўсё зразумела, справа за малым. Напішыце або надрукуйце складзеную фразу і павесьце на бачнае месца. (Можна прымацаваць зверху на манітор камп’ютара, напрыклад.) Перыядычна пазіраючы на надпіс, вы трывала замацуеце атрыманы пры яе складанні вынік — і ваша жаданне збудзецца. Абавязкова!

НАВІНЫ Я працытую зараз пару-тройку сказаў з «Алёнкіных казак», а потым іх, сёння некалькі незвычайным чынам, пракаментую. «„Спачатку было Слова“. А што апярэджвае слова? Правільна, думка. Такім чынам, спачатку ўзнікла думка, якая ператварылася ў слова». «Глядзім далей. „І слова было Богам. Усё праз яго пачало быць, і без яго нішто не пачало быць, што пачало быць“. Што атрымліваецца? Усё, у тым ліку наш ўласны дазвол на здароўе або хваробу, на багацце або беднасць, на каханне або нянавісць, „пачало быць“ праз слова, думку і вобраз». Гэтай ноччу мне прысніўся сон-адказ на лунаўшае ў паветры з вечара пытанне: а што б мне такога новага напісаць для сайта кнігі «Алёнкіны казкі»? Такім чынам, сон. «Мы з сяброўкай зайшлі на трэнінг. Там вучылі людзей быць шчаслівымі. Спазнілісь. Аўдыторыя ўжо была поўная людзей, занятых, хто чым. Мне раптам прыйшла ў галаву думка растлумачыць сяброўцы, што ўяўляе сабой слова. Спыніліся на паўдарозе да мэты, тлумачу. «Слова», — кажу я, — «гэта вібрацыя. Вібрацыі бываюць розныя, як розныя і самі словы. Напрыклад, я вымаўляю словы любоў, радасць, шчасце, дзякуй. Пры гэтым атрымліваецца вібрацыя высокай частоты, утвараюцца высокачастотныя хвалі. Слухаць гэтыя хвалі прыемна чалавеку. Энергетыка яго ў такія моманты павышаецца, агульнае самаадчуванне паляпшаецца. Калі кажу словы, ну, напрыклад, страх, крыўда, нянавісць, калі слухаю навіны аб розных аварыях, крушэннях, разбурэнні, навіны, напоўненыя негатыўным сэнсам, ідзе вобраз нізкачастотнай хвалі. Такія хвалі паніжаюць нашу энергетыку, пагаршаюць самаадчуванне, наша імунная сістэма слабее. Гэтыя словы-вібрацыі аказваюць на нас разбуральнае ўздзеянне. Давай правядзем эксперымент. Я буду вымаўляць пазітыўныя словы, ты будзеш іх слухаць, а потым мне скажаш, што ты адчувала ў гэты момант. А затым — негатыўныя. Заданне тое ж». Паэксперыментавалі. Сяброўка: «Я адчуваю ўздзеянне. У абодвух выпадках. Калі я чула добрыя словы — адчувалася прыемнае ўздзеянне, а калі дрэнныя — я адчувала ўдар, боль, жаданне зачыніцца, схавацца, скурчыцца». «А цяпер пайшлі ў залу для гледачоў, прысядзем». Селі недалёка ад сцэны на вольныя месцы. Сяброўка: «А што робяць гэтыя людзі?» «Яны здзяйсняюць тыя дзеянні, якія ім хочацца здзяйсняць. Гэта іх разнявольвае, робіць шчаслівымі. Яны робяць тыя дзеянні, якія дастаўляюць ім радасць. Тое ж будзем рабіць і мы. Гэта называецца — здабываць радасць, шчасце праз рухальную актыўнасць». Ужо прачынаючыся, падумала, што атмасфера, якая ствараецца ў зале, у якім шмат людзей займаюцца адным і тым жа, дапамагае дасягнуць больш высокіх вынікаў, чым, калі б ты рабіў усё гэта ў адзіночку. Сон прымусіў мяне задумацца: чаму так? Бо само па сабе слова — гэта набор літар. Якую энергетыку можа мець набор літар? Ніякай. Таму што ўся справа не столькі ў слове самім па сабе, колькі ў пачуцці, якое ў яго закладваюць. Калі прамовіць слова «каханне» з нянавісцю, эфект будзе рэзка негатыўным. Уся справа ў тым, што мы не проста вымаўляем словы, мы ўкладваем у іх сілу пачуццяў. І мы не проста чуем словы, мы ўлоўліваем укладзеную ў іх эмоцыю. У гэтым уся справа — у пачуццях! Бо навукоўцамі даказана, што кожнай эмоцыі адпавядае пэўная вібрацыя. Напрыклад, вібрацыя страху вагаецца ад 0,2 да 2,2 герц, крыўды — ад 0,6 да 3,3 і г. д. А цяпер паглядзім, што са станоўчымі эмоцыямі. Вібрацыя падзякі роўная 45 герам, сардэчнай падзякі — 140, безумоўнай любові — ад 250 герц і вышэй. Пры гэтым пастаяннае знаходжанне на нізкіх вібрацыях пагражае нам не толькі зніжэннем ўзроўню энергетыкі, але і хваробамі. Бо хваробатворныя мікробы і бактэрыі могуць жыць толькі на нізкіх вібрацыях, высокія для іх непераносныя, яны іх спальваюць. Так што паменш ўпускайце ў сваё жыццё негатыўных навін і сітуацый, напаўняючы сябе пазітыўнай інфармацыяй, і вашыя вібрацыі паступова паднімуцца да ступені стоадсоткавай рэалізацыі мэтаў, планаў, жаданняў і намераў. Да сустрэчы ў наступны раз, дзе мы працягнем гутарку пра слова. А менавіта: навучымся фармуляваць мэты такім чынам, каб яны абавязкова ажыццяўляліся!

НАВІНЫ! Сёння мне хочацца сказаць колькі слоў аб сінхраністычнасці. Гэты тэрмін быў вылучаны Карлам Юнгам. Вось як ён аб гэтым пісаў: сінхраністычнасць — гэта «адначасовае ўзнікненне дзвюх падзей, звязаных не прычынна, а па сэнсе. Таму я выкарыстоўваю агульную канцэпцыю сінхраністычнасці ў адмысловым сэнсе супадзення ў часе двух або больш прычынна не звязаных паміж сабой падзей, якія маюць адно і тое ж ці падобнае значэнне. Гэтую канцэпцыю не варта блытаць з „сінхроннасцю“, якая проста азначае адначасовасць праходжання дзвюх падзей». «…сінхраністычнасць азначае адначасовае праходжанне пэўнага псіхічнага стану з адным ці некалькімі вонкавымі падзеямі, якія выглядаюць сэнсавымі аналагамі маментальнага суб'ектыўнага стану…» А зараз прыкладзем адзначаны матэрыял да рэалій кнігі «Алёнкіны казкі». Звернемся да главы «Прыкметы і павер’і», дзе распавядаецца аб тым, як штотыдзень заўважаемыя прыкметы смерці, а потым дзеянні дачкі, інсцэніраваўшай смерць лялькі — прататыпу яе самой, ледзьве не прывялі да пахавання ў сапраўным жыцці. Насця цяжка захварэла і ад смерці яе ўратаваў цуд. Прычым, у час, калі да дачкі ехала машына хуткай дапамогі, сябар распавядаў мне легенду аб цудзе ўратавання. Юнг вельмі добра, даволі дакладна паведамляе аб нейкай містычнай адначасовасці на першы погляд ніякім чынам не звязаных паміж сабой падзей. Наша ж з вамі задача — выкрэсліць з апісаных у маёй кнізе і ў працах Юнга з’яў містычнасць, разгледзеўшы прычынна-выніковыя сувязі паміж падзеямі выключна з боку бачання фізікі. Усе падзеі, што падаюцца не злучанымі паміж сабой: трэснутае шкло ў акне, пахаванне лялькі, сапраўдная хвароба дачкі і пачутая легенда, на самай справе вельмі цесна пераплятаюцца. Такая выснова вынікае з наяўнасці агульнага для ўсіх энергаінфармацыйнага поля, з якога наша падсвядомасць чэрпае неабходныя (таксама загадзя запытаныя) звесткі. Інфармацыя пэўнага зместу ў выглядзе хваляў выпраменьваецца ад нашага поля вонкі, затым па прынцыпе магніта прыцягвае ў наша жыццё адпавядаючыя нашаму настрою падзеі. Гэтыя падзеі і з'явы свядомасці трэба будзе расшыфраваць і давесці да нас звесткі з дапамогай тых вобразаў, знакаў і сімвалаў, на якія наладжана наша ўспрыманне, якія мы зможам зразумець, на падставе якіх зробім адпаведныя высновы. Гэта трэба для таго, каб потым скарэктаваць сваё жыццё да стану шчасця і гармоніі. Так здарылася, што я вывучала раней народныя прыкметы і павер'і. Такім чынам, упускаючы ў маё жыццё шэраг дробных непрыемнасцяў, прадказваючых хуткую смерць, мне паказвалі, што я нешта ў гэтым жыцці раблю не так. Зразумела гэта, убачыла, але не надала значэння? Што ж, паспрабуем дастукацца іншым шляхам — праз міжвольна здзяйсняемыя дзіцём магічныя практыкі, пра якія мне, зноў жа, было вядома. Убачыла, усвядоміла, прыняла меры па прадухіленні няшчасця. І тут жа мне, ужо праз легенду, паказалі: так, прынятыя табой дзеянні апынуліся дзейснымі. Працягвай у тым жа кірунку — і жыццё наладзіцца. Атрымліваецца, што Сусветная Свядомасць або энергаінфармацыйнае поле з дапамогай энергетычных каналаў уступае ў стасункі з нашым уласным марфалагічных полем, пастаўляючы патрэбныя нам для далейшага развіцця веды. І веды гэтыя будуць пададзеныя пад такой падліўкай, якую вы здолееце ператравіць. Мэта такога энергаінфармацыйнага абмену — супольнае дабро ўсіх жывых істот. «А навошта яно яму?», — спытаеце вы. Адказ знойдзеце, асэнсаваўшы значэнне слова «абмен», ужытага ў папярэднім сказе.

НАВІНЫ! Сёння мы працягнем гутарку аб прыкметах. Але гэтыя прыкметы будуць адмысловага роду — прыкметы, заснаваныя, па-першае, на шматзначнасці рускай і беларускай моў, а, па-другое, на веры. Усе вы чулі пра тое, што «сустрэць бабу з пустым вядром — да няўдачы», справа, па якой вы ішлі, апынецца пустой, вы вернецеся ні з чым, з пустымі рукамі. Але! Калі вы спакойна ставіцеся да такой сустрэчы, ніякіх непрыемнасцяў вас не напаткае, наадварот, ваша вера ў тое, што пустыя вёдры азначаюць, што вы справіцеся з усім гэтак жа лёгка, як важаць ненапоўненыя вёдры, прынясе ўдачу. [Па матэрыялах кнігі АлёнКі «Алёнкіны казкі». Глава «Прыкметы і павер'і». ] Якія яшчэ прыметы можна для сябе стварыць, карыстаючыся дадзеным прынцыпам? Дапусцім, Вы ішлі, пра нешта разважалі, і тут вам насустрач ідзе чалавек з кіем або проста кульгавы. Значыць, вашы «ідэі кульгалі», думкі, якія ўзніклі ў гэты час у галаве былі памылковымі. Тое ж, калі сустрэлі чалавека ў сонцаахоўных акулярах. Гэта значыць, што вашыя думкі пакуль «блукаюць ў прыцемках». Заўважылі чалавека ў звычайных акулярах, з празрыстымі лінзамі? Выдатна, вы цалкам валодаеце сітуацыяй, маеце крышталёва чысты, ясны погляд на рэчы. Сустрэлі па дарозе пахавальную працэсію? Лепш пахавайце сваю ідэю адразу, каб у далейшым пазбегнуць непатрэбных расчараванняў. Ўбачылі вясельны картэж? Рэалізацыя планаў даставіць вялікую радасць, вяселле. На падлогу ўпала, скажам, ручка? Вам давядзецца хутка штосьці пісаць, бо ручка «ўпала да вашых ног». Тэлефон (сродак сувязі)? Будзеце на сувязі або ўступіце ў сувязь. Звалілася шапка? Перад вамі «здымуць шапку», станеце паважаным чалавекам. Рассыпаўся бісер? Калі побач няма свіней, то нічога страшнага. Ўпаў і разбіўся кубак? Тут ужо нічога не паробіш, прыйдзецца падмятаць падлогу. [Па матэрыялах кнігі АлёнКі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка». Глава «Як карыстацца прыкметамі ў паўсядзённым жыцці». ] Мяркую, вы зразумелі, як можна ствараць свае ўласныя унікальныя прыкметы. А цяпер давайце паглядзім, якім чынам гэта дзейнічае. Усё вельмі проста, я б сказала, проста да біялогіі. Дапусцім, да «вашых ног» ўпалі ключы — сімвал адчыненых дзвярэй, вырашаных праблем, доступу да тайных ведаў. Ужо існаваўшае дагэтуль у вашай галаве ўспрыманне ключа як нейкага пазітыўнага сімвала толькі што наклалася на агучаную мной асацыяцыю «зваліўся да маіх ног», і зараз пры кожным падзенні ключа на падлогу будзе фармавацца перадумова для вырашэння наяўных праблем. Адзін раз ключ зваліўся — сітуацыя вырашылася — вы ўзрадаваліся. Другі раз зваліўся — пазітыўнае падзея паўтарылася — эмоцыя радасці замацавалася — прымета ў свядомасці ўкаранілася. І калі вы працягнеце ёю карыстацца, у рэшце рэшт ў мозгу утвараецца нейронавая сувязь: зваліўся ключ — у патрэбны час у патрэбным месцы абавязкова адкрыюцца патрэбныя дзверы. Скажу вам больш. Падсвядомасць наша нашмат дасведчаней нас саміх, і, загадзя адчуўшы існуючыя магчымасці, паклапоціцца аб тым, каб ваша рука дала вам пра гэта ведаць, выпусціўшы ключ. Я распавяла аб лёгкім і нянудным спосабе чытання рэчаіснасці. Цяпер вы можаце зрабіць сваё жыццё цікавей і прасцей, скарыстаўшыся маімі, як я іх, жартуючы, называю — «прыкметамі», або прыдумаўшы свае. Удачы!

НАВІНЫ Добры дзень! На старонках дадзенага сайта я б хацела апублікаваць шэраг тлумачэнняў да асобных глаў, сцвярджэнняў, палажэнняў і здагадак, выказаных у кнізе «Алёнкіны казкі». Тлумачэнні якога плана я маю намер даць? Некаторыя пастулаты, размешчаныя ў кнізе, патрабуюць дадатковых каментароў. Я планую растлумачыць шэраг тыповых эзатэрычных сцвярджэнняў з пункту гледжання навукі, а менавіта: фізікі. Таму цыкл артыкулаў, якія я збіраюся размясціць на сайце, мы ўмоўна назавем «Фізіка для чайнікаў». Такім чынам, сцвярджэнне. «Прыкметы і павер'і, якія мы заўважаем на дадзены момант, ёсць адлюстраванне нашай падсвядомасці. Калі мы думаем, што захварэем ад таго, што ў памяшканні скразняк, мы абавязкова захварэем. Калі нам здаецца, што сённяшні паход у краму скончыцца нічым, то так яно і будзе. Калі мы падсвядома жадаем ад каго-чаго-небудзь пазбавіцца, то і прыкметы будуць сустракацца адпаведныя». [АлёнКа «Алёнкіны казкі». Глава «Прыкметы і павер'і». ] А зараз прыйшоў час адказаць на пытанне: чаму? У фізіцы існуе такое паняцце, як КАРПУСКУЛЯРНА-ХВАЛЕВЫ ДУАЛІЗМ. Патлумачу. «Калі мы назіраем за фатонам або атамам, як за хваляй, ён паводзіць сябе як хваля і інтэрферыруецца ў двух дэтэктарах адначасова. Калі лічым фатон часціцай, ён паводзіць сябе як часціца і аказваецца ў тым дэтэктары, у якім мы чакаем яго ўбачыць. А зараз чалавечаю моваю. Наяўнасць хваляў паказвае нам на імавернаснае існаванне любых варыянтаў развіцця падзей ў Сусвеце. Потым мы здзяйсняем выбар у жыцці, хваля верагоднасцяў знікае, вызваліўшы месца часціцы-канкрэтнай сітуацыі — той, якую самі выбралі. Такім чынам, кожная часціца з'яўляецца часткай матэрыі і хваляй адначасова. Прычым часціца праходзіць праз тую адтуліну, за якой вядзецца назіранне, яна нібыта падпарадкоўваецца воку назіральніка, апраўдвае яго чаканні. Адсюль вынікае, што ўсё, што мяне акружае, ёсць, па сутнасці, адлюстраванне маіх думак, чаканняў, жаданняў. Абсалютна ўсё! Ад майго вонкавага выгляду да мэблі і людзей побач. Спачатку ўсё гэта паўстала ў маёй галаве, у думках, а потым праз энергію жадання матэрыялізавалася ў выглядзе рэчаў, людзей, падзей». [АлёнКа «Споведзь». Глава «Пасляслоўе». ]

НАВІНЫ Паглядзіце, калі ласка, на ілюстрацыю справа і адкажыце на пытанне: што намалявана? Кола, сурвэтка, павуценне… Адказы будуць розныя, як розныя і нашы ўяўленні аб светабудове. Але ж ад таго, што вы па-рознаму адказалі на пытанне, выява не змянілася. Як была начэрчана акружнасць, змяшчаючая тры адрэзкі прамых ліній, злучаючых дзве кропкі акружнасці і праходзячых праз цэнтр, так і засталася. Адсюль выснова: існуе шэраг непарушных законаў, абавязковых для выканання правілаў паводзін, звод асноўных, агульных для ўсіх пастулатаў. Усё пералічанае даўно выказана ў розных рэлігійных тэкстах. А зараз, на гэтых старонках, будзе патлумачана яшчэ і з пункту гледжання навукі. Такім чынам, чытай у наступны раз! «Прыкметы і павер'і, якія мы заўважаем на дадзены момант, ёсць адлюстраванне нашай падсвядомасці». А чаму менавіта так, а не інакш, я і патлумачу на старонках сайта.

Благодарности

Я дзякую Ridero за стварэнне належных умоў для распаўсюджання кніг і таксама дзякую ўсіх, хто цікавіцца маёй творчасцю. Без чытачоў не было б пісьменнікаў! Дабрабыту ўсім!

Рассказать друзьям

Ваши друзья поделятся этой книгой в соцсетях,
потому что им не трудно и вам приятно