Ridero

Аб вечным

Запіскі эзатэрыка


автор книги

ISBN 978-5-4485-0625-3

О книге

Кніга складаецца з дзвюх частак, першая з якіх дае адказы на пытанні: што ўяўляе сабою час? якую прыроду маюць дабро і зло? у чым розніца паміж мужчынам і жанчынай? чым на самай справе з'яўляюцца татэм і табу, і навошта яны нам пэтрэбны? наколькі неабходнае Кола Неабходнасці? што мы ведаем аб сімвалізме? У другой частцы кнігі чытач знойдзе нейкія практычныя рэкамендацыі, як разбагацець, не страціўшы здароўя, як справіцца з рэўнасцю і наладзіць адносіны з блізкімі. Кніга навучыць, як карыстацца прыкметамі ў паўсядзённым жыцці, як запамінаць і аналізаваць свае сны. На яе старонках вы пазнаёміцеся са шляхамі атрымання ведаў. У гэтым кнігі мэта, ідэя, прызначэнне і значнасць — даць зразумелыя адказы на вечныя пытанні і разумныя парады па вырашэнні праблем.

Об авторе

АлёнКа

Шаноўны чытач! Адказы на ўсе пытанні, што датычацца асабістага жыцця і біяграфіі аўтара, ты знойдзеш у кнізе «Споведзь» — гісторыі жыцця і кахання.

alenakaplunova77.wixsite.com/mysite
Настя Дробенкова
5

Асаблівая кніга

"Аб вечным" - кніга незвычайная, асаблівая. Яна не толькі дае адказы на вечныя пытанні, але і дае шэраг практычных парад па авалоданні сабой і кіраванні своім лёсам. Кніга вучыць берагчы і шанаваць тое, што маеш, каб яно множылася ў тваім жыцці, раіць знаходзіць час на займанне той справай, да якой душа ляжыць, дапамаге ў дасягненні жаданага, у тым ліку - у набыцці кахання.

Новости

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Я б хацела засяродзіць вашу ўвагу на «начных рандэву». Як сведчаць назіранні, блізкія, родныя, знаёмыя, каханыя сняцца нам пасля таго, калі яны (як гэта потым высвятляецца) вялі пра нас размову або ўспаміналі. Так, я некалькі разоў даведвалася, што бацька маёй дачкі вярнуўся з працяглай камандзіроўкі дахаты, прысніўшы яго ў сне. І такіх прыкладаў можна прывесці шмат. Што асабліва прывабнага ў такіх снах, дык гэта тое, што людзі, прыходзячыя да вас уначы, ніколі не хлусяць, не могуць хлусіць, бо нашы душы, уступаючыя ў зносіны падчас сну, не ведаюць, што гэта такое. Мана — вынаходніцтва чалавечага розуму. Няшчыра паводзіць сябе з вамі чалавек, наяве сцвярджаючы, што ён абыякава да вас ставіцца, не хоча мець з вамі нічога агульнага, а сам потым прыходзіць у сне і робіць усё з дакладнасцю да наадварот. Той, хто пры сустрэчы пераконвае ў сваёй адданасці, а ў сне здраджвае ці выражае антыпатыю, таксама кажа няпраўду. Да такіх сноў варта адносіцца куды як больш уважліва, чым да рэчаіснасці, тым, хто імкнецца да праўды. Размаўляючы ў сне з іншымі людзьмі, вы заўважалі, напэўна, што апынаецеся ў розных колах зносін: сёння, напрыклад, сталі сведкам эратычных сцэн, учора прысутнічалі на навуковай канферэнцыі, дзе абмяркоўваліся плюсы і мінусы тэхнічнага прагрэсу, заўчора прымалі ўдзел ў размове аб праблемах выхавання з групай незнаёмых маладых людзей. Ад чаго залежыць выбар начных субяседнікаў? Безумоўна, ад пытанняў, якія хвалююць на сённяшні дзень і, зразумела, ад таго, аб чым думалі напярэдадні, і ад пажаданняў іншых людзей паразмаўляць з вамі. У сне вы патрапляеце туды, куды ваша душа імкнецца насамрэч. Якія магчымасці дае чалавеку ўсведамленне адносна свабодных перамяшчэнняў душы падчас начных прыгод? 1). Дастаткова перад сном настроіцца на пазітыў, каб папасці ў добрую кампанію. 2). Можна загадзя выказаць пажаданне убачыць у сне чалавека, якога даўно не бачыў. 3). Можна выслухаць шчырую параду таго, чые погляды вам дарагія. 4). Сон — добры сродак бескаштоўна наведаць варажбітку. [Частка другая. Практычная. Глава 3. ЯК КІРАВАЦЬ СВАІМІ СНАМІ]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Лепшы спосаб атрымаць язву страўніка — пачаць крытыкаваць кагосьці-штосьці, гаварыць злосна, з'едліва («язвить»). Таксама ўзнікненню хваробы будзе садзейнічаць ваша ўразлівасць («уязвимость») — нішто так не здольна раз’есці страўнік знутры, як крыўдлівасць і самаедства. Таму хочаце, каб органы стрававання былі ў парадку — навучыцеся спакойна, без агрэсіі пераварваць людзей і абставіны, глядзіце на ўсё, што здараецца ў вашым жыцці, адбываецца навокал нібы з боку, па магчымасці, адхілена. Тады аб’ектыўны, без удзелу пачуццяў, аналіз непрыемнай сітуацыі прывядзе да разумення прычыны яе ўзнікнення. А ўсведамленне таго, што прычына ўсяго, што б не адбывалася, у табе самім, і іншыя не маюць да гэтага ніякага дачынення, пазбавіць цябе ад негатыўных эмоцый і захворванняў стрававальнай сістэмы. І яшчэ. Нельга абразіць («уязвить самолюбие») таго чалавека, які любіць сябе безумоўна, прымае сябе такім, які ёсць, бо чапляе ўказанне толькі на тыя якасці, якія мы самі не прымаем ў сабе. Усёдараванне сабе і іншым, усёпрыняцце сябе і іншых і ўменне любіць безумоўна — асноўныя якасці здаровага чалавека. [Частка другая. Практычная. Глава 2. «У багацці і ў здароўі…»]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» СІМВАЛІЗМАМ пранізана ўсё наўкола. Напрыклад, памятаем старое: ДОМ — уладаранне жанчыны, гаспадыні, а ДВОР належыць гаспадару і адбівае рысы яго характару. Пад страхой жывём усе, бамжоў, дзякуй Богу, у нашай рэспубліцы няшмат — жывучыя нібы кошкі жанчыны, як кошкі па-рознаму і выглядаюць: кватэра можа быць чыстай ці неахайнай, цёплай або халоднай, утульнай ці то агіднай, але бясспрэчна адно — яна, кватэра, і разам з тым яна, жанчына — існуе. А двор? Адзін на дзве-тры сотні жыхароў шматпавярхоўкі?! Не хачу нават працягваць гэтую думку з пазіцыі сімвалізму — тужліва. І чаго здзіўляемся: якая паўсюдна безгаспадарчасць? Заканамерная! СТУЖКА КІНО — рака жыцця. Адсюль — яшчэ адна паралель: куды падзеліся так уражваючыя некалі сваёй напоўненасцю, змястоўнасцю, шчырасцю перадаваемых пачуццяў аднасерыйныя фільмы? Туды, куды аднойчы і назаўсёды заключаемыя шлюбы — зніклі, расплаціліся сабою за даніну модзе на серыялы. СІМВАЛІЗМ У ЕЖЫ. Чалавек заўсёды імкнецца набыць тое, чаго яму не стае. Ежа — не толькі сродак для папаўнення энергетычных выдаткаў, але і спосаб сімвалічна атрымаць недастаючае да паўнаты жыцця і праз сімвалы даведацца, чаго табе для шчасця не хапае. П’еш моцную каву кубак за кубкам — не дастае бадзёрасці. Рукі цягнуцца да шакаладкі — жыццё страціла сваю слодыч; вабіць гарэлка (вырабленая з цукру) — усё так абрыдла, што маеш патрэбу ў канцэнтраванай замене асалоды. Любіш моцна прыпраўленыя спецыямі стравы — не хапае вастрыні адчуванняў, спёка горкага перцу згладжвае прэснасць быцця. Інстынктыўная цяга каторай жанчыны да гуркоў, бананаў, каўбасы і ўсіх па форме падобных да іх прадуктаў, верагодна, сведчыць, што жонка вам верная, хоць і няшчасная. Што з садавіны і гародніны ўкажа на адсутнасць легкадумнасці ў мужа, цяжка сказаць. А вось прыхільнасць да капусты прадэманструе нам вашы фінансавыя цяжкасці, якія, дарэчы, можна вырашыць, капусту спажываючы. Капуста-гародніна, паглынутая страўнікам, па законе падабенства, можа і так быць, прыцягне ў жыццё «капусту» –грошы. Так што — ешце сабе на здароўе! Аматараў яблыкаў, прынамсі тых, для каго чароўны фрукт служыць сімвалам ведаў, характарызуе дапытлівасць. Тое, што ежа валодае кампенсаторнымі магчымасцямі, зусім не кепска. Але сачыце за тым, што б вы хацелі распавесці аб сабе іншым, а аб чым змоўчыць. Дам параду. Ніколі не шкадуйце грошай на НАБЫЦЦЁ нейкіх СІМВАЛІЧНЫХ РЭЧАЎ: новага мабільнага тэлефона — гэта дазволіць перайсці на новы ўзровень узаемаадносін з тымі, хто захаваецца на старой сім-карце, добрай якасці партманет — вы ж хочаце быць багатымі? Не шкадуйце часу на ўборку свайго жытла — тым самым вы ачышчаеце ад бруду сябе, і на яго рамонт — сваё духоўнае аднаўленне. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 10. Аб сімвалізме.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Менавіта той бок, які табе дэмаструюць людзі, і прызначаны паказаць табе тваю сутнасць. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 10. Аб сімвалізме.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Столькі законаў прыдумана, выдадзена загадаў, прынята пастаноў. А пра той адзіны, універсальны, усё растлумачваючы сказана так мала. Я назаву яго ЗАКОНам ЛЮСТРА. Выслоўі «падобнае прыцягвае да сябе падобнае», «што ўнізе, тое і ўверсе» — водсветы ўсеагульнай люстэркавасці, аднабокія тлумачэнні ўніверсальнага закона Сусвету. Кожны дзень глядзімся ў насценнае люстэрка, не здагадваючыся нават, што яно толькі частка, невялічкі кавалачак таго вялікага люстра, якім з’яўляецца свет вакол нас. Сутнасць закона люстра можна сфармуляваць трыма сказамі. Пачытайце іх уважліва і запомніце на ўсё жыццё, бо гэтая пара фраз — адзінае, вартае вашай памяці. Я — СЯРЭДЗІНА АКРУЖНАСЦІ, ЯДРО АСОБЫ, ЦЭНТР СУСВЕТУ, СВАЙГО МАЛЕНЬКАГА, АЛЕ СУСВЕТУ (не пуп зямлі! гэта важна). УСЁ, ШТО Я БАЧУ, ЧУЮ, УДЫХАЮ, АДЧУВАЮ НА СМАК АБО ДОТЫКАМ — СУТНАСЦЬ МАЁ АДЛЮСТРАВАННЕ: МАТЭРЫЯЛІЗАВАНЫЯ ЖАДАННІ, ДУМКІ, ПАЧУЦЦІ. Я ЛЮБЛЮ СЯБЕ (ТРЫ СЛОВЫ, СКЛАДАЮЧЫЯ СЭНС ЖЫЦЦЯ) АБО НЕНАВІДЖУ Ў ТОЙ СТУПЕНІ, У ЯКОЙ Я ЛЮБЛЮ АБО НЕНАВІДЖУ СВАЁ АСЯРОДДЗЕ І ЛЮДЗЕЙ НАЎКОЛА. Але і ты — цэнтр Сусвету. Кожная істота з існуючых з’яўляецца цэнтрам у сабе. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 10. Аб сімвалізме.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Смерць. Аднойчы ўжо сутыкнуўшыся з ёю, я ведаю, што памірае толькі цела, а ты сам, твая асоба працягвае жыць. Гэта робіць думкі аб пераходзе ў іншы свет не такімі жудаснымі. Адзінае — боязь невядомасці існуе-такі: як там ды што, свае ж, напэўна, парадкі, другія законы. Але не страшней, чым пераходзіць з адной працы на другую, пераязджаць з аднаго горада ў другі. Любыя ПЕРАМЕНЫ нясуць у сабе момант смерці: памірае старое, скасаваны прывычныя ўмовы, зніклі старыя знаёмыя, паступова адыходзяць у цень былыя сябры — каб саступіць месца новаму. Тыя, хто баяцца пераменаў, заканамерна будуць баяцца і смерці. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 9. Наколькі неабходнае Кола Неабходнасці.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» З усім пагаджаючыся, пад усіх падладжваючыся — сцелючыся, з цягам часу страчваеш сябе і ўжо сам не ведаеш, хто ты і чаго твая душа жадае сама па сабе, без аглядкі на іншых. Губляецца МЭТА — і жыцця ў табе становіцца ўсё меней. Аж да крытычнай кропкі, пасля якой — або смерць, або адраджэнне. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 8. Быць або здавацца.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Добрае стаўленне да сябе, да навакольнага свету, да ўсіх людзей наогул — лепшая гарантыя вашага сямейнага і асабістага шчасця, стабільнага дабрабыту, прафесійнага росту, удачлівасці і паспяховасці. «Узлюбі бліжняга свайго» і «самога сябе» — вось тая адзіная запаведзь, якой дастаткова прытрымлівацца, усё астатняе атрымаецца нібыта само сабой. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 7. Аб табу.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» «НЕ распуснічай» — звяртанне да мужчын і жанчын, не прымаючых сябе такімі, якія яны ёсць, і самасцвярджаючыміся, калекцыяніруючы палавых партнёраў. Хваліце часцей свайго абранніка, не лянуйцеся штохвілінна даказваць яму сваімі дзеяннямі, словамі, учынкамі, як вы яго любіце, шануеце, цэніце, дайце адчуць, што ён лепшы, і жаданне знайсці падцвярджэнне сваёй значнасці і ўнікальнасці набаку паступова знікне і запаведзь будзе выканана. Надакучылі шматлікія табу, не хочаце чуць больш ні слова маралі, сэрца рвецца на свабоду? Памяняйце жаданне смерці на жаданне жыць, замяняйце імкненні да разбурэння творчым натхненнем, прамыйце сабе мазгі, змяніце накірунак думак у сонечны бок, перавярніце сазнанне! Усяго адзін толькі крок у бок, процілеглы нянавісці, смерці і безадказнасці і насустрач любові, жыццю і адказнасці — і вас ужо не спыніць на шляху, дзе няма слова «не», дзе яно непатрэбна. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 7. Аб табу.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» «НЕ крадзі» — запаведзь для злодзея. «Палячыць» апошніх можна, даходліва растлумачыўшы, што магчымасць атрымання «лёгкага хлеба» — гэта ілюзія. За крадзенае ўсё роўна прыйдзецца заплаціць, невядома толькі, калі і чым. Таму лепш разлічыцца за атрыманыя даброты загадзя агавораным коштам. Засцерагчы сябе ад злодзеяў можна, практыкуючы давер'е. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 7. Аб табу.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Разглядаць шматлікія табу няма патрэбы пры ўмове, што вы засвоілі галоўнае: забароне падлягае толькі жадаемае. Правілы і нормы паводзін з'явіліся як спроба пераадолення чалавекам сваіх жаданняў. «НЕ забівай» — запаведзь, адрасаваная перш-наперш патэнцыяльным забойцам і менш за ўсё кранаючая за душу як раз гэтую катэгорыю людзей. Такім чынам, казаць «не забівай» таму, хто да гэтага не імкнецца, няма сэнсу, ён не заб'е, таму што ў яго адсутнічае жаданне забіваць. Заклікаць да захавання правапарадку жорсткага, агрэсіўна настроенага чалавека з парушанай псіхікай няма сэнсу, таму што ён не стане вас слухаць. Што рабіць? Лячыць: дабрынёй, сардэчнасцю, цярпімасцю, ласкай, пяшчотай — любоўю. Забойцамі не нараджаюцца, імі становяцца ў выніку недахопу ўвагі, павагі, разумення, прыняцця. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 7. Аб табу.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Прымхі — тое, што ідзе аберуч з верай; «СУЕВЕРИЕ» — сумесна з верай. Адбярыце ў «суеверия» веру — і яно аўтаматычна страціць сваю моц. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 7. Аб табу.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» ПРАФЕСІЯ, наследуемая з пакалення ў пакаленне — зусім не добрая рэч, а вынік дасюль не аддадзенага кармічнага доўгу. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 6. Хто мае продкі? Аб татэмізме.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Хачу патлумачыць сэнс слова і механізм утварэння так званых СУРОКАЎ. Су-рок-і, дзе «су» утворана ад «сумесна», а «рок» азначае тое ж, што і «лёс». Урок-і — сінонім слова сурокі — дадатковага тлумачэння не патрабуе, урок ён і ёсць урок. Такім чынам, галоўная мэта сурокаў-урокаў — навучанне, якое сурочаны праходзіць разам, сумесна з сурочыўшым. Калі мэта сурокаў зразумелая, давайце вызначым прычыну. Што адбываеца падчас пільнага ўглядання ў «ахвяру»? Забор энергіі. Навошта мне псаваць сваю аўру чужароднай у адносінах да мяне энергіяй, калі заўсёды можна падсілкавацца з паветра чыстай касмічнай? Мне без патрэбы, бо выпраменьваючы ў наваколле любоў, тое ж я і атрымліваю наўзамен. А вось што адбываецца з тымі, хто не ўмее любіць? Гэтым самым яны перакрываюць сабе свабодны доступ кіслароду ў арганізм, а жыць жа трэба, вось і атрымліваецца: раз Бог сіл не даў (выключна таму, што ты іх у яго не ўзяў), то вазьмут-ка сабе рэшту энергіі ў слабейшага за мяне чалавека. Але вы, паважаныя спадары вампіры, забылі адну простую рэч: узяць да сябе можна толькі тое, што сам выпраменьваеш — зло здатнае прыцягнуць толькі адмоўную, негатыўную, хворую энергетыку. Падсілкоўваючыся такім чынам (ад іншых людзей, а не ад Бога і з космасу), вы міжволі падзяляеце на дваіх з сурочаным яго лёс, найгоршую з яго праяў. Так, на некаторы час вы адчуваеце сябе мацней, чаму садзейнічае прыліў сіл, чужых сіл да вашага арганізма, але падумайце, што вы забіраеце? Хваробы, няўдачы, смутак, нястачы. Лічу, што дастаткова сказала, каб прымусіць задумацца жывячыхся за не свой рахунак. Надышоў час звярнуцца да іх «ахвяраў» — людзей, крыўдуючых на тое, што іх урочаць. Даражэнькія, паколькі вас урочаць, значыць вы маеце патрэбу ва ўроку. Як ужо адзначалася, адзін чалавек можа сілком адабраць частку моцы ў іншага толькі ў тым выпадку, калі, згодна прынцыпу падабенства, іх энергіі аднанакіраваныя. Рознанакіраваныя, як то добрая і злая, адштурхнуцца; дакладней, дабро адлюструе зло, а зло не зможа прыняць дабро, папярэдне на яго не ператварыўшыся. Гэта колькі ж негатыву трэба было назапасіць у душы, каб пасля вымушанай энергастраты адчуваць сябе зусім без сіл?! Да ахоўвання сябе шляхам складзеных накрыж рук, ног або вярчэння дулі. Развівацца можа любая адкрытая сістэма, закрытая здатная толькі варыцца ва ўласным соку да таго часу, пакуль не выварыцца. Што вы намагаецеся даць людзям, наглуха закрыўшысь ад сваіх жа чытачоў дзіцячымі сродкамі асцярогі? Тое ж і атрымаеце ў адказ. Больш за тое, у такім разе абавязкова знойдзецца будзь які «хакер», каторы «замок» ускрые, таму толькі, што жаданне «адкрываць таямніцы» гарыць у крыві і патрабуе выхаду. Нішто не ахоўвае надзейней, чым безабароннасць. Менш за ўсё хочацца пляваць у адкрытую душу. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 6. Хто мае продкі? Аб татэмізме.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» «ЧЫРВОНЫ КУТ» можа складацца не абавязкова з абразоў, а з любых твораў мастацтва, іншых рэчаў, нават з усяго дома або кватэры, з краіны, дзе нарадзіўся і вырас, з планеты Зямля або нават з Сусвету цалкам. Асэнсавана ахвяраваўшы частку душы таму, чаму лічыце патрэбным, вы потым, калі ўзнікне патрэба, зможаце забраць падоранае назад, забярэце аўтаматычна, варта толькі прысесці на любімае крэсла, удыхнуць водар любімай кветкі або ўзяць у рукі любімую кнігу. Палюбіўшы некалі гэту рэч, вы цяпер можаце цешыцца ўзаемнасцю. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 5. Аб веры.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» АБ ВЕРЫ Вера — гэта ўпэўненасць у кімсьці-чымсьці. Такое азначэнне веры мы знойдзем у слоўніку. А што такое ўпэўненасць? Гэта цвёрдая вера ў каго-што-небудзь. Атрымліваем замкнёны ланцужок даваемых адно праз адно азначэнняў: вера ёсць упэўненасць, упэўненасць ёсць вера. Таўталогія! Лепш сказаць па-іншаму: упэўнены (у-вере-нный) у сабе чалавек — той, які мае ўнутры сябе веру. Тады зноў жа ўсплывае на паверхню пытанне: што такое вера? Разбяром слова па складах: ве-ра, дзе «ве» паходзіць ад слова веды, ведаць, а «ра» ад Ра. Ра — бог сонца, ра — старажытны корань слова радасць. Такім чынам, вера — гэта, па-першае, веданне сонца, бога-сонца, а па-другое, веданне радасці. Або: каб стаць шчаслівым — зведаць радасць (тую, якую Ра дасць), трэба пазнаць Бога. «Пазнай сябе, і ты пазнаеш Бога». Што менавіта я павінна ведаць пра сябе? Неабходна спасцігнуць цэнтр асобы, ядро, сярэдзіну, адбітак Бога на целе чалавека — сонечнае спляценне. Сонечнае спляценне знаходзіцца акурат пасярэдзіне цела (на ўзроўні дыяфрагмы) і складаецца з цесна пераплеценых паміж сабою нервовых канчаткаў, яно з'яўляецца ёмішчам энергіі жыцця. Разумнае карыстанне сваім энергетычным патэнцыялам павінна садзейнічаць вашаму добраму самаадчуванню, заклікана прывесці вас да веры. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 5. Аб веры.] 

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Мы ўвесь час спрабуем пазнаць Бога праз параўнанне ўласцівых яму супрацьлеглых якасцяў. Паспрабуйце зразумець яго праз адчуванне адзінства супрацьлегласцяў. Зазнайце ўласным пачуццём сэнс слова блага (двухмоўны варыянт). Еднанне хутчэй наблізіць вас да разумення Адзінага, чым раз'яднанне. Такім чынам, ДАБРО І ЗЛО ЁСЦЬ БЛАГА (О). А што прынясе вам з сабою дадзенае канкрэтнае блага — «благополучие» або благі канец, залежыць ад таго, як ім скарыстацца: сабе на шкоду або дзеля дабра другіх. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 2. Аб прыродзе дабра і зла.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» БОГ не з'яўляецца прычынай дабра або зла, прычына ў нас саміх — ва ўнутранай неабходнасці (у настойлівай патрэбе) дасягнуць самадастатковасці як галоўнай рысы сталага і станоўчага чалавека. Бог з'яўляецца крыніцай як дабра, так і зла. Бог спрадвеку валодае абедзвюма характарыстыкамі. Пакуль дабро і зло ўтвараюць адзінае непадзельнае цэлае — гэта якасць, я б назвала яе благам (у рускай мове ўвасабляючым дабро, а ў беларускай зло) будзе божай якасцю. Як толькі мы пачынаем драбіць адзінае блага на дзве супрацьлеглых катэгорыі — дабро і зло — яны становяцца нам па-чалавечы зразумелымі, але перастаюць быць Богам. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 2. Аб прыродзе дабра і зла.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» ДАБРО толькі тады дабро, калі яно падштурхоўвае атрымліваючага дабро да развіцця, дакладней, да станоўчага развіцця. Нават калі яно пры першасным разглядзе будзе ўспрымацца атрымальнікам як зло. Але калі дабро і зло ўмоўныя паняцці, то што значыць станоўчае развіццё? Чалавек, які нараджаецца на гэтым свеце, абавязкова будзе развівацца, ён вымушаны гэта рабіць да таго часу, пакуль жыве. Таму што жыццё — гэта рух. Рух — паняцце вектарнае, рухацца можна толькі ў накірунку, а значыць, і развівацца можна рознабакова, у тым ліку, знешне і ўнутрана, павярхоўна і глыбока, аж да поўнага разбурэння або, наадварот, станаўлення чалавека як асобы. Стаць сталым чалавекам — галоўная мэта станоўчага развіцця. І дабро, і зло выступаюць у якасці аднолькава неабходных (усё залежыць ад тэмы і мэты ўрока) сродкаў для таго, каб мы сталі дарослымі людзьмі. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 2. Аб прыродзе дабра і зла.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Зло прычыніць немагчыма ў прынцыпе. Можна зрабіць іншаму балюча, але гэта будзе азначаць толькі тое, што ён меў патрэбу ў болі для ачышчэння або для штуршка ў развіцці. Часта бывае складана адшукаць больш дзейсны лекавы сродак, чым боль. Можна выказаць у адносінах да іншага агрэсію. Але гэта будзе азначаць, што агрэсія ўжо жыла ўнутры яго самога, а ваш выбух гневу з'явіўся толькі яе адлюстраваннем. Можна яшчэ шмат чаго зрабіць, як добрага, так і лекавага, але пры гэтым не трэба забываць, што ты не толькі адлюстравальнік унутранага свету іншых, але і іншыя з'яўляюцца адлюстравальнікамі твайго ўнутранага свету. Так, прыносячы камусьці боль, ты тым самым даеш магчымасць яму самаўдасканаліцца, але ў той жа час ты праяўляеш у адносінах да яго агрэсію, а гэта значыць, што пэўныя разбуральныя сілы дзейнічаюць унутры цябе і, як вынік, яны абавязкова прыцягнуць да цябе крыніцы болю накшталт таго, што ты прычыніў у адносінах да іншых. Таму карысней «ЛЯЧЫЦЬ» любоўю. І калі ты паўстаў перад выбарам: зрабіць балюча іншаму або горш сабе (калі разумееш, што без ахвяры не абысціся), то што б ты не выбраў, зрабі гэта з любоўю ў сэрцы. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 2. Аб прыродзе дабра і зла.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» ВЫХОЎВАЦЬ можна толькі сябе, і іншых — праз сябе. Бо вытокі любой падзеі, якая адбываецца навокал, унутры цябе. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 2. Аб прыродзе дабра і зла.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» СЭНС ЖЫЦЦЯ заўсёды аднолькавы, адзіны для ўсіх — несці (аддаваць) святло. Сродкі рэалізацыі могуць быць рознымі. Трэба знайсці свой спосаб дарыць іншым радасць. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 2. Аб прыродзе дабра і зла.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» АБ УЗРОСЦЕ. Чалавек заўсёды выглядае так, як ён думае аб сабе. Іншыя бачаць нашу знешнасць такой, якой мы самі яе бачым, заўважаюць толькі тыя «недахопы», якія мы сабе сабе прыдумалі, звяртаюць увагу толькі на тыя добрыя якасці, якія, як мы лічым, у нас прысутнічаюць. Гэтак жа і з узростам. Чалавеку заўсёды будзе столькі год, на колькі ён сябе адчувае. Няма ніякага біялагічнага гадзінніка, адлічваючага гадзіны вашага жыцця — ёсць толькі нашы ўяўленні аб ім. Час тоесны адчуванню часу. Сонца і Месяц адлічваюць гадзіны жыцця толькі тых людзей, якія самі лічаць, што вечна доўжачаяся змена гэтых свяціл аднаго другім нейкім чынам адлічвае асабісты час чалавека. На самай справе мне столькі, колькі здолеў я спасцігнуць. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 1. Аб часе.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Як вызначыць: ЧАС НАДЫШОЎ ЦІ НЕ НАДЫШОЎ? Па знешніх абставінах. Вашу ўнутраную гатоўнасць імгненна падцвердзяць спрыяючыя здзяйсненню задумы падзеі, што адбываецца на знешнім узроўні. Пачне складвацца ўражанне, што вас падтрымлівае ўвесь свет, усё спрыяе ажыццяўленню жаданага. І наадварот, адчуванне палак-у-колах паказвае на існаванне ўнутранага бар'ера, надзейна перашкаджаючага здзяйсненню таго, чаго, здавалася б, так хочацца. Выявіце, чаго не хочацца ў тым, што хочацца, і лічыце — дзень адчыненых дзвярэй надышоў. Наступленне пераломных момантаў у жыцці звязана з заканчэннем этапа навучання. Ёсць жаданне, каб цяперашні этап хутчэй завяршыўся і надышоў новы — будзьце старанным вучнем і паспрабуйце атрымаць урокі літаральна з усяго, што прапануе лёс. Таму што любая з доўгачаканых падзей адбудзецца не раней, чым вы будзеце да яе гатовы. Усе затрымкі (як і паўторы непрыемных сітуацый) абумоўлены тым, што ты дзесь недазасвоіў урок. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 1. Аб часе.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Час і адсутнасць часу існуюць адначасова. Але, у выпадку, калі вы адчуваеце яго хуткабежнасць, вы не можаце аддаваць сабе справаздачу ў тым, што часу няма, а ёсць толькі меркаванні аб ім. Тады ж, калі вы разумееце, што ёсць толькі адзін аб'ектыўна існуючы час — час як адлюстраванне дынамікі вашага развіцця, то разам з тым непазбежна прыйдзе адчуванне, што ўсе іншыя яго разуменні прыдуманы намі і для нас. МЫ МОЖАМ У АДЗІН МОМАНТ АДЧУВАЦЬ АБО ЧАС, АБО АДСУТНАСЦЬ ЧАСУ. У першым выпадку час бяжыць, у другім спыняецца. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 1. Аб часе.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Чалавек істота палярная. Аб тых, хто больш за ўсё АДКРЫТЫ СВЕТУ, мы ведаем менш, чым аб кім бы то ні было іншым. Яны адкрываюць толькі тое, што самі хочуць. І наадварот, людзі, на першы погляд, скрытныя, найбольш прадказальныя (утоеныя комплексы абавязкова праявяць сябе — вылезуць бокам). [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 1. Аб часе.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Бога таму складана пазнаць цалкам, што калі ты любіш, то не можаш адчуваць нянавісці, а калі ненавідзіш, не можаш любіць, у той час як Бог ёсць любоў і нянавісць разам узятыя, але разам з тым непраяўленыя. ПАЗНАЦЬ БОГА можна, толькі паступова дасягнуўшы раю, папярэдне прашоўшы праз пекла і чысцец — іншага шляху няма. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 1. Аб часе.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Бог таму цяжкапазнавальны, што ён ёсць адзінства, еднасць усіх супрацьлегласцяў, як напрыклад: дабра і зла, радасці і смутку, працалюбства і ляноты, жорсткасці і мяккасці, бясстрашнасці і страху… Любоў і нянавісць — гэта па сутнасці адно і тое ж, палярныя праяўленні аднаго і таго ж пачуцця, бяручага пачатак з аднаго вытоку. Будучы непадзельнымі (і меўшымі пры ўзнікненні аднолькавую назву; любоў і нянавісць павінны былі называцца першапачаткова адным словам, гэтак жа як пашана і агіда [гл. Фрэйд «Татэм і табу»], і ўсё іншае), яны з'яўляюцца божымі якасцямі, і толькі з іх раздзяленнем на любоў і нянавісць адзінае дагэтуль паняцце страчвае сваю боскасць. Супрацьпастаўляючы сябе адзін аднаму, мужчына і жанчына перастаюць быць Богам. У адзінстве сіла, а не ў процістаянні. Дуалізм патрэбен толькі ў якасці інструмента для пазнання, не могучага адбыцца без параўнання. Богу трэба было падзяліцца, каб пазнаць сябе. Рух (і час) пачаўся з расколу свету надвае. ЧАС УЗНІК ЯК ПАБОЧНЫ ПРАДУКТ ПАЗНАННЯ. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 1. Аб часе.]

…з кнігі «Аб вечным. Запіскі эзатэрыка» Мы можам ВЯРНУЦЦА У ПРОШЛАЕ з мэтай адрэдагаваць яго належным чынам: прабачыць непрабачанае, перажыць недаперажытае, адчуць недаадчутае, зразумець раней незразумелае. Тым самым мы непазбежна паўплываем на сваю сучаснасць, а праз яе на будучыню, залежачаю ў тым ліку ад таго, які з прапанаваных нам сёння шляхоў мы абярэм. [Частка першая. Тэарэтычная. Глава 1. Аб часе.]

Благодарности

Шчыра і ад душы дзякую выдавецкую сістэму Ridero. Вы садзейнічаеце развіццю і самарэалізацыі. Дабрабыту вам! І квітнейце ва ўсе поры года!

Рассказать друзьям

Ваши друзья поделятся этой книгой в соцсетях,
потому что им не трудно и вам приятно