электронная
от 400
печатная A5
от 682
12+
ԱՅՆ ՀԵՌԱՎՈՐ ԱՄՌԱՆԸ

ԱՅՆ ՀԵՌԱՎՈՐ ԱՄՌԱՆԸ

Պատմվածքներ. Մանրաքանդակներ. Անցողիկ մտքեր


Объем:
652 стр.
Текстовый блок:
бумага офсетная 80 г/м2, печать черно-белая
В магазинах:
Возрастное ограничение:
12+
Формат:
145×205 мм
Обложка:
мягкая
Крепление:
клей
ISBN:
978-5-4490-8739-3
электронная
от 400
печатная A5
от 682

О книге

«Այ­ն հեռ­ավոր ամռ­անը» բո­վան­դա­կում է հե­ղի­նա­կի մի քանի վիպակները, պատմվածքներն ու մի շարք մանրաքանդակները, որոնք մեծամասամբ ար­տա­ցո­լում են հայ­րե­նի Ար­ցախ լեռ­նաշ­խար­հի ու նրա մարդ­կանց առօր­յան՝ հան­րա­յին կե­ցու­թյան հար­ափո­փոխ­ իրա­վի­ճակ­նե­րում£

Отзывы

Մարիետտա Աղաջանյան (Սարկիսյան)

ՄԵՐ ԴՊՐՈՑԱԿԱՆ ՕՐԵՐԻ ՍԻՐԵԼԻ ԳՐՔԵՐԻՑ ՄԵԿՆ ԷՐ — ՈՐ ՄԵԾ ՀԱՃՈՒՅՔՈՎ ԿԱՐԴՈՒՄ ԷԻՆՔ — ԱՅԺՄ ԵՐԲ ԿԱՐԴՈՒՄ ԵՍ ԲՈԼՈՐՈՎԻՆ ԱՅԼ ԿԵՐՊ ԵՍ ԸՆԿԱԼՈՒՄ- ԱՎԵԼԻ ԽՈՐԸ- ԱՎԵԼԻ ՀԱՍՈՒՆ ԵՎ ԵՐԻՏՍՍԱՐԴՆԵՐԻ ՀԱՄԱՐ ԿՅԱՆՔԻ ԴՊՐՈՑ Է

15 мая 2018 г., в 16:56
Ռոզա Մուսայելյան, Ստեփանակերտ

Տակավին աղջնակ՝ ես Ադյանի պատմվածքներով էի սնվում: Ինձ համար յուրաքանչյուր պատմվածքը թարմ ջրի կամ օդի մի ումպ էր: Արցախում երտասարդներով հավաքվում էինք և խմբով ընթերցում էինք ու քննարկում; Թող երկար ապրի պարոն Ադյանը ու թող բեղուն լինի նրա գրիչը

15 мая 2018 г., в 16:46
Փլորա Սուղյան

Այս գիրքը ես կարդացել եմ 1975 թվին: Այն ժամանակ ամեն ինչ հեշտ չէր ճարվում, ամբողջ գյուղում մի հատ գիրք էր, բոլոր ջահելները հերթ կանգնած իրար ձեռից խլելով կարղում էին: Ու բոլորին դուր էր գալիս, իրար պատմում էին իրենց տպավորությունների մասին: Այդ գրքում նկարագրված էր մեր կյանքը, մեր առօրյան: Այն ժամանակ մենակ գրքի հեղինակի անունը գիտեինք, իսկ այսօր շատ ուրախ ենք, որ թեկուզև ռառորդ դար անց, համացանցի միջոցով մեսանք մեր սիրելի գրքի հեռինակին:

15 мая 2018 г., в 16:44
Միքայել Հաջյան, Ստեփանակերտ

Լևոն ԱԴՅԱՆ արձակագիրը վաղուց ի վեր սիրված և մշտապես սպասվող հեղինակ է Արցախում, և ոչ միայն Արցախում։ Նրա ստեղծագործություններով՝ մանրաքանդակներ, պատմվածքներ, վիպակներ, թարգմանություններ, որոնք ամփոփված են ավելի քան երեսուն գրքերում, սկսած անցյալ դարի վաթսունականների սկզբից, սերունդներ են աճել ու դաստիարակվել։ «„Կյանքի ճանապարհին“», «„Հեռու լեռներում“», «„Այն հեռավոր ամռանը“», «„Իմ երկրի մարդիկ“», «„Կորսված բարդիներ“», «„Տունը գյուղի ծայրին“», «„Ձորում աղմկում է գետը“», «„Աշնանային ցրտեր“», «„Մոռացված երգ“», «„Դարձ ի շրջանս յուր“», Ադյանի շատ այլ ստեղծագործություններ, լինելով հայ ժամանակակից արձակի ձեռքբերումներ, այսօր էլ իրավամբ սեղանի գրքեր են։ Ծնունդով արցախցի գրողը, որի մանկությունն ու վաղ պատանեկությունն անցել են Մարտակերտի շրջանի Չլդրան գյուղում, հանգամանքների բերումով հետագա տասնամյակներում բնակվելով Սումգայիթում, Բաքվում, իսկ 80-ական թվականների վերջերի հայտնի իրադարձություններից հետո՝ Լենինգրադում, Պյատիգորսկում, Սոչիում, ներկայումս՝ Սանկտ-Պետերբուրգում, մշտապես և ամենուրեք հոգու ու սրտի բազում թելերով կապված է եղել և է հայրենի եզերքին։ Եվ ուր էլ որ նրան տարել են բախտի խառնուղիները և ինչ խաչմերուկներում էլ առժամանակ հանգրվանել է նա՝ Ադյանի հոգու ու մտքի մշտարթուն, տրոփուն ուղեկիցներն էին և են մանկութ բնաշխարհի անզուգական գեղեցկությունն ու նրա մարդիկ՝ իրենց մեծ ու փոքր ուրախություններով, բազում հոգս ու ցավերով, տառապանքներով, տվայտանքներով, նվիրական իղձ ու երազանքներով, անմոռաց հիշատակներով։ Ու ոչ այլ կերպ, քան հենց հայրենի Խաչեն ու Թարթառ սրընթաց գետերի պես հորդաբուխ ու վարար՝ Ադյանի շնորհալի, բեղմնավոր գրիչը նրբահյուս վերակերտել է Մայր հայրենիքից ոչ սեփական կամքով զատված, երամից դուրս մնացած կարապի պես անհեռանկար թևածող Արցախ լեռնաշխարհի իրական ու գեղարվեստական պատկերը՝ բազմաբարդ կյանքի բոլոր տեսանելի և անտեսանելի կոլիզիաներով հանդերձ։

15 мая 2018 г., в 14:32
Սիրվարդ Մարգարյան, Ստեփանակերտ

Ում և ինչի մասին էլ որ գրում է Լևոն Ադյանը, սեր ու կարոտ է մաղվում տողերից ու տողատակերից։ Հայրենի Չլդրան գյուղը, հայրենական անտառները երանգավորվում են նրա գրչի զորությամբ. ՙՓտած տերևների, խոնավ հողի ծանոթ սուր հոտը, տերևների տակ թաքնված առվակի մեղմ խորխոջյունը, կեռնեխի անդադրում երգն ու կկվի տրտում կանչը, իրոք, ակամա ինձ հեռավոր ու հեքիաթներով լի ուրիշ աշխարհ են տանում։ ՙԼեռան դարչնաշեկ կրծքից երկու արծիվ պոկվեցին և, կեռ կտուցներն անդնդի վրա կախ, դանդաղասահ աղեղվեցին, կորան ուղղաբերձ ապառաժի ստվերներում, հետո կրկին հայտնվեցին արեգակի կարմրավուն շողերի մեջ, լայն շրջանով եկան, ճոճվեցին կողքից-կողք ու դարձյալ զուգընթաց գնացին՝ սահուն, ազատ ու անկաշկանդ սլացքով, լայնատարած թևերով, և նրանց թևերը փայլածում էին Ղըրմա աղբյուրի մթնված ծմակի վրա՚։ Հայրենի բնության, հայրենական անտառների արքենի կանչերին ունկնդիր հեղինակը շյուղ առ շյուղ հյուսում է իր մեծ սիրո պատմությունը, հյուսում է սրտի դողով, հոգու շողով… Նա սիրածին գովերգում է Նարեկացու բառերով. ՙԱչքն ծով ի ծով ծիծաղախիտ երկու փայլակնաձև արեգական նման, բերանն երկթերթի վարդն ի շրթանցն կաթեր…՚։

15 мая 2018 г., в 14:22

Автор

ԼԵՎՈՆ ԱԴՅԱՆԸ ծնվել է Լեռնային Ղարաբաղում: Երկար տարիներ աշխատել է Ադրբեջանի գրողների միությունում: Հեղինակ է ավելի քան երեսուն արձակ գրքերի: Գրքերը լույս են տեսել նաև այլ լեզուներով։ Բաքվի հայոց եղեռնից հետո տարագրվել է Ռուսաստան, ներկայումս բնակվում է Սանկտ-Պետերբուրգում։ ԽՍՀՄ, Ռուսաստանի, Հայաստանի, ԼՂՀ և ԱՄՆ-ի հայ գրողների միությունների անդամ է։