Бесплатный фрагмент - Oy nurining siri

OY NURINING SIRI

Sehrli sarguzasht ertak Muallif: Norboyev Elzod

— -ANNOTATSIYA

Bir kuni 11 yoshli Jasur tun osmonida odatdagidan boshqacha Oy nurini ko‘rib qoladi. Hovlisiga tushgan sirli kumush nur esa uni hech kim bilmaydigan Sehrli Vodiyga olib boradi.

Jasur kumush qanotli Ziyo va gapiradigan qush Sohib bilan birga Oy nurining sirini izlaydi. Yo‘lda sehrli o‘rmon, sirli ko‘l, qorong‘i g‘or va g‘ayrioddiy sinovlarga duch keladi.

Ammo eng katta sir u kutgan joyda emas…

Bu hikoya jasorat, do‘stlik, ishonch va yaxshilikning kuchi haqida.

— —

— BOB. SIRLI OY NURI

Jasur osmonni tomosha qilishni juda yaxshi ko‘rardi.

Har kecha u deraza yoniga o‘tirib, yulduzlarni sanardi. Ba’zan ularning orasidan samolyot izlarini, ba’zan esa miltillab uchayotgan kichkina chiroqlarni kuzatardi.

Ammo o‘sha kecha hammasi boshqacha edi. Soat tungi o‘n ikkiga yaqinlashgandi.

Uy ichida hamma uxlab yotardi. Ko‘chada esa sukunat hukm surardi. Jasur derazadan osmonga qaradi.

— Bugun Oy juda yorqin ekan, — dedi u sekin.

Shu payt Oy atrofida g‘alati kumushrang halqa paydo bo‘ldi. Jasur hayratdan ko‘zlarini katta ochdi.

— Bu nima?

Halqa asta-sekin kattalashdi.

Keyin Oy nurining bir parchasi osmondan ajralib, xuddi uzun kumush tasma kabi pastga tushdi.

Tasma to‘g‘ri Jasurning hovlisiga kelib tushdi. Yalt!

Hovli bir zumda yorishib ketdi.

Jasur qo‘rqib ketdi, ammo qiziqishi qo‘rquvidan kuchliroq edi. U sekin eshikni ochib, hovliga chiqdi.

Kumush nur yerda kichkina doira hosil qilgan edi. Doiraning o‘rtasida esa g‘alati belgi ko‘rinardi.

Belgi uchta yulduz va yarim Oyga o‘xshardi. Jasur tiz cho‘kib, unga yaqinlashdi.

— Bu yerda oldin bunday narsa yo‘q edi… U qo‘lini belgiga tekkizdi.

Shu zahoti atrof jim bo‘lib qoldi. Hatto shamol ham to‘xtadi.

Keyin Jasurning qulog‘iga juda uzoqdan kelayotgandek sirli ovoz eshitildi:

— Jasur…

U cho‘chib atrofga qaradi.

— Kim u? Javob bo‘lmadi.

Bir necha soniyadan keyin ovoz yana eshitildi:

— Oy nurini top…

— Qaysi Oy nurini?

Bu safar ovoz ancha aniq eshitildi:

— Oy nuri yo‘qolsa, Sehrli Vodiy ham yo‘qoladi.

Jasur nima deyishni bilmay qoldi.

Birdan kumushrang belgi yorqin chaqnadi. Yalt!

Jasurning qo‘lida kichkina, dumaloq kumush tosh paydo bo‘ldi. Toshning ichida esa juda mayda yulduzchalar harakatlanardi. Jasur uni qo‘liga olib:

— Bu oddiy tosh emas, — dedi.

Shu payt hovlining narigi tomonidan shoxlarning shitirlashi eshitildi. Shiqir-shiqir…

Jasur o‘sha tomonga qaradi.

Qorong‘ilik orasida ikkita yashil ko‘z yaltiradi.

— Kim bor?

Ko‘zlar asta-sekin yaqinlashdi.

Qorong‘ilikdan kichkina, kumush qanotli qush chiqib keldi. Qush Jasurning qo‘liga qarab:

— Nihoyat seni topdim, — dedi. Jasur qotib qoldi.

— Sen… gapira olasanmi?! Qush boshini qimirlatdi.

— Ha. Lekin hozir savol berishga vaqtimiz yo‘q.

— Nega?

Qush osmonga qaradi.

Oy asta-sekin xiralashayotgan edi.

— Chunki Oy nuri o‘chishni boshladi.

Jasur osmonga qaradi.

Bir necha daqiqa oldin yorqin bo‘lgan Oy endi xira ko‘rinardi.

— Endi nima qilamiz? Qush qanotlarini yozdi.

— Biz Sehrli Vodiyga boramiz.

— Menmi?

— Ha, Jasur. Chunki Oy seni tanladi. Jasur qo‘lidagi kumush toshga qaradi.

Tosh ichidagi yulduzchalar birdan bir tomonga harakatlana boshladi. Go‘yo ular yo‘lni ko‘rsatayotgandek edi.

Jasur hali bilmasdi: bu kichkina kumush tosh uni oddiy sarguzashtga emas, butun bir sehrli olamning taqdirini o‘zgartiradigan safarga boshlayotgandi.

— —

— BOB. KUMUSHRANG BELGI

Jasur kumush qanotli qushga tikilib qoldi.

— Sen kimsan? — deb so‘radi u.

— Mening ismim Ziyo. Men Oy Qo‘riqchilaridanman.

— Oy Qo‘riqchilari? Bunday narsalar haqiqatan ham bormi? Ziyo kulimsiradi.

— Sen hozirgina Oy nuridan paydo bo‘lgan sirli belgini ko‘rding. Endi menga ishonmasang ham bo‘ladi.

Jasur qo‘lidagi kumush toshga qaradi. Tosh ichidagi yulduzchalar yana qimirladi.

Bu safar ular hovlining chetidagi eski daraxt tomon yo‘naldi.

— Tosh nimanidir ko‘rsatyapti, — dedi Jasur.

— Ha. U seni yo‘lga boshlayapti. Ular daraxt yoniga borishdi.

Daraxtning tanasida ilgari hech qachon ko‘rinmagan kichkina eshik bor edi. Jasur hayrat bilan:

— Bu eshik qayerdan paydo bo‘ldi?

— U doimo shu yerda bo‘lgan, — dedi Ziyo. — Faqat uni Oy tanlagan odamgina ko‘ra oladi. Jasur eshikni ochmoqchi bo‘ldi.

Ammo eshik qimirlamadi.

— Ochilmayapti.

Ziyo kumush toshga qaradi.

— Toshni eshikka yaqinlashtir.

Jasur toshni eshikdagi belgi yoniga tutdi. Chiq!

Eshik birdan ochildi.

Uning ortida qorong‘i yo‘lak emas, balki yulduzlar bilan to‘la g‘alati bir yo‘l ko‘rinardi.

— Bu qayer? — so‘radi Jasur.

— Sehrli Vodiyga olib boradigan yo‘l, — dedi Ziyo. Jasur bir qadam tashlamoqchi bo‘ldi-yu, to‘xtadi.

— Men qaytib kela olamanmi? Ziyo biroz jim qoldi.

— Agar Oy nuri qayta yonsa, albatta.

— Agar yonmasa-chi?

Qushning yuzidagi tabassum yo‘qoldi.

— Unda bu eshik ham yopiladi.

Jasur ortiga, uyiga qaradi.

Keyin qo‘lidagi kumush toshga qaradi.

U qo‘rqayotgan bo‘lsa ham, sirning javobini topishni xohlardi.

— Unda ketdik.