электронная
200
печатная A5
522
18+
SOVIET MUTANTS

Бесплатный фрагмент - SOVIET MUTANTS

Grappige fantasy

Объем:
321 стр.
Возрастное ограничение:
18+
ISBN:
978-5-0050-8227-5
электронная
от 200
печатная A5
от 522

18+

Книга предназначена
для читателей старше 18 лет

RABUKA EERSTE

apulase earst

keal spear

Fierste — fier op ‘e grins fan’ e eardere USSR (no Kazachstan) en Sina (no Sina), yn it súd-easten fan ‘e Semipalatinsk-regio, tichtby de stêd Ayaguz, oerset as “Oh stier”, wie der in nukleêre testgrûn mei in ynfekteare radioaktive sfear krigen fan’ e negligens fan dronken wurkjende wittenskippers. Yn ‘e heule omjouwing begon faak ferskate mutaasjes te foarkommen, ferskillende mutaasjes: dan sille twa hollen berne wurde op ien mutton lichem; dan twa staarten — by in hagedis as in slang; dan trije fuotten en ien kwastje — fan in neisiet fan Temujin (Genghis Khan) — in fleisbewenner. En it barde dat normale waarden berne, lykas Sparrow Stasyan, bygelyks.

D’r wiene gjin lichaamlike tekoarten op syn lichem, alles wie sa’t it moast: de sturt, it snavel, de eagen, en de oare… Alles wie as in mus, mar mei plumage hie hy in probleem as gek. Krekter, d’r wiene hielendal gjin fieders, en hy wie folslein keal. En dêrom, fan berte ôf, fierde hy, syn lestige libben, op ‘e grûn, slimmer dan in hoanne, it teminsten wat fladderjend. Mar net slimmer dan wat hûn of hagedis, dakleaze persoan as mûs… Koartsein, nea iepen yn ‘e loft, lykas har ferve sibben, dy’t kwea-aardich oan him spottenden en rôpen: it is keal; jou dan de kale holle in taart, al flústerende kuikens rôpen út ‘e nêsten. En sels Stasyan leegde sels rjocht op him — de kâlde mûrger bedroefde syn holle teloarstellend en sobele yn syn siel, streamde om ‘e fûgelûntginning fan immen oars. En sa elke dei. Mar hy woe wirklik sa folle fleane dat yn in dream de waanzinniger, sels besocht mear dan ien kear ôf te nimmen, de realiteit gjin dream is, en hy, sprong yn Java en yn ‘e sliep fan in waanzinnig, wipte syn kâlde wjukken wer, sprong en ploppe nei ûnderen… en it barde sels, sloech fan ‘e foarholle, dan de sturtbeen. Wat hy gewoan net besocht, mar neat ferfong syn fjurren.

Ienris hie it needlot lykwols begrutsjen mei de kâld bestraalde mus, en noch ien kear, rinnend fuort fan in dwylsinnige kat, kaam hy oer in rottich lyk fan in raven. Maggot-wjirmen knappe de ferstoarne goed, en de feagen leine gewoan op in skelet op ‘e grûn by de jiskefet fan in minske. Hy naam twa feren mei syn poatjes en wuifde se as wjukken, en hy draaide him om, draafde fan ‘e grûn ôf. Hy dreamde dat hy in earn wie dy’t heech yn ‘e loft fladderde en dizze kale kat folge foar moarnsiten, dy’t op dat stuit besocht de earme keardel te fangen en te gabbeljen — in handikapte persoan dy’t lijde oan nukleêre testen fan minne kwaliteit mei in partlike strieling yn’ e sfear. Mar hâlden de feren yn syn poaten en klamde syn fingers, it wie ûnhandich om ôf te nimmen en net brûkt om sa boppe-op te stoarjen, foaral om’t d’r gjin fjurige sturt wie en Stasyan net koe stjoere, dus om links, rjochts, boppe en ûnder te draaien, hy moast lânje, omdraaie mei it snaffel en fladderje werom nei de himel.

Ja, en jo geane net boppe yn ‘t húske.

Ik moast in needlanding meitsje, wat late ta ferwûnings oan ‘e skedel en snavel, om’t se se meastentiids ek fertrage. Fansels learde hy net sa lang lyn te fleanen, oant feren waarden fuorthelle troch syn sibben en hy begon wer te libjen, te oerlibjen, te rinnen en te ferbergjen. Mar yn ‘e folgjende efterfolging krige hy opnij, teminsten wat skynsel fan in sparrowachtich uterlik, sels omheech en genêzen. Mar ienris kaam Stasyan sûnder mis te lâne yn in fris, minsklik, dakleaze, noch waarm, jelly-achtich, soer-smelly produkt fan ‘e spiisfertarringskanaal. Yn in wurd, yn stront. It gefoel wie net noflik, en it wie nedich om te waskjen, mar d’r wie in tekoart oan wetter: eins de steppe sône. Minsken nimme wetter út ‘e boarne. En de rivier droegt troch it midden fan ‘e simmer út, d’r sil in healjier net mear reine, de sinne is senit. Wy sille moatte wachtsje oant de stront opdroeget en troch himsels ferdwynt — Stasyan tocht lûd en, nei de sinnige kant, lei op ‘e rêch en begon te wachtsjen.

En doedestiids kaam in swerm griene dongfluchten yn ‘e buert, dy’t Stasyan net fertocht. Nee, hy seach flechten yn syn libben en iet se sels, mar allinich dea en droech, lykas crackers foar bier. De libbenen rûnen him ornaris om net krummels te wurden foar syn mage fan ‘e fûgel. Nei alle gedachten kauwje fûgels har mage. En op it stuit ferburgen it aroma fan crap en in net te erkennen uterlik, lykas in bulte hyndermûnts, syn jachtbestân fan in rôffûgel, enoarm foar flechten. Roy swaaide de mûtse fan ‘e mus oer de sek en makke in lâning foar lunsj, dûkte tagelyk, mar d’r wie net. It litter lei tsjok foar de eagen en de skonken fan ‘e shit-gierige flieën plakten oan it heule lichem. Fan tiid ta tiid ferskowen de flieën op plak, en foarkommen dêrtroch dat har poaten úteinlik oan it iten plakten. De haadfluchten woene allinich in opdracht jaan om plakken te feroarjen, doe’t hy waard stoppe troch it iepen each fan Stasyan, foar’t hy op it punt fan syn snavel lei.

— – Stand!! Stasyan snuorde.

— – Wa bisto?? — frege de lieder út eangst — – Ik bin jo baas, begrypst?

— – Ja.

— – Wurdt neamd, myn slaaf!

— – Skat … — – Hoe?

— – Skat…

— – Senior fly skat?

— – Jo kinne gewoan: “fleanende leave.”

— – Fly Honey … — Stasyan skodde de holle. — wêrom leave?

— – Swiete ien, wite jo? De bijen drage…

— – Skat, of wat?

— – Nei jo miening — Honey, mar nei ús miening — Honey. No, ik fleach…

De wichtichste flieën besochten de poaten fan har ôf te skuorjen, mar it wie te let, en se fladden har wjukken tagelyk, mar de swiertekrêft hold de mus sûnder beweging, en hy besefte dat hy moast springe en tweetje:

— – Eureka!!! — en hy bounze syn rêch as in ninja. De flieën fongen de loftstream en fierden de kale man boppe de grûn. Fanút it tichtby lizzende jiskefet loek deselde kat út en sprong nei de libbene sûzjende brune fleanende klomp.

— – Heger, heger, fleanende leave!!! — Stasyan skreaude, yn in taal dy’t net foar minsken en katten te begryplik is, mar de flieën begriepen him en nei’t de fyftjinde fan har kameraad iten hie, folgen se fuortendaliks syn oarders, hûndert prosint. Dat hy waard de master fan ‘e swerm, en har eardere lieder akseptearde frijwillich de posysje fan co-pilot en wie yn’ e persoan fan al syn sibben ôfpraat dat as Herr Stasyan har net oplost, se ree wêze soene om him trou te tsjinjen. Dat de kaal bestraalde mus gie de rigen fan fûgels yn en sels begon hy boppedat twa kear sa hurd te fleanen as syn sibben en heger, lykas in echte Eagle.

In grutske adel fladderde yn ‘e loft en seach in konkurrint him fan’ e grûn benaderje. Foardat it doarp koe gjinien en hie it rjocht net omheech nei it nivo fan ‘e Eagle, en dit …?!? — gewoan in boor en in ignoramus!! — tocht de Eagle en pakte Stasyan op ‘e flecht mei syn poat, en brocht it nei syn skriklike, machtige, grutte bek.

— – Wa bisto???? hy grommele, lykas in grammofoan, oer de heule loft en bulte syn eagen as in echte bergbeklimmer, spuugde op in stinkende stinkende kadaver speeksel fan in predator, lykas in sjonger-mikrofoan en blaasde oanhingjende fluen út. In pear hûndert flechten waarden fuort fuort blazen, sûnder poat.

— – Yaa? Uh, ik bin dit… Arol. — skokkend, yn in bevenjende stim, antwurde Stasyan. — lykas tee, uh… ek in predator.

— – Hâld oan de eigner, wy binne by jo!!! — it koar sûzet en flústere, de oerbleaune oardel miljoen fljocht.

— – Eagle, of wat?! Ja? — De adel iepene syn snavel, safolle dat net allinich in mus dêr koe passe, mar ek flechten, dy’t alhiel net bang wiene, mar leaver: smelle har eagen en hommele tagelyk.

— – Fansels bin ik Oryol!! — raasde Stasyan en besocht út ‘e klauwen fan in muskusmonster fan’ e himel te kommen. Mar de Eagle wie fan bern ôf, lykas alle bern, bang foar kieljen en syn winsk om de boor en de ymposant te ferpletterjen, mislearre. De flieën ferriede troch de mus, mei al har macht, wjukken en proboscis keatelen de heak, de skonken fan ‘e earn.

— – Wah wah wah wah!!! — mei geweld lake, in echte predator fan ‘e himel, pleatslike geografyske lokaasje, koe it dan net stean en syn machtige klauwen ûnkloppe. Sparrow rjochte de bonken fan ‘e rêch en naam in grutske posysje yn.

— – Ja! Ik bin Arol, lykas jo!! — Spar blakde, ferlege syn stim, oktaaf troch fiif en hoestte fan in kontrocta.

— – En wat is it, hoestje? — frege Orel Stasyan rêstiger.

— Ferjûn wylst jo fleane. Peel, smookt, balle … — antwurde mei antlers, dûnsje, mûrre.

— – Balel, sizze jo? — de fladderjende Predator skodde syn kin mei syn twadde poat. — Wêrom sa lyts??

— – In oare parody!! Yeah?! — Sûnder te tinken antwurde Stasyan en hie de moed fan keunstnerskip folslein ynfierd.

— – Hé, ik waard wer smard … -–- foar de kale Eagle. — En wat is sa smelly? Fuh, rot wurde? — Highlander wrinkled syn bek. — sa swit

— – Gjin manier, oh myn âldere broer! Ik krekt, u … — de sprekker yn antwurd antwurde.

— – Trekkene. — flústere de âldere fly Honey, no de co-pilot. — Sis dat jo lutsen, ik haw gjin frisse, rotte kite iet…

gewoan, yt in soad hotel.

— – Ik yt gjin stront, moron. — Stasyan dreau.

— – Wa, fluistert foar jo? — Ik hearde en wie ferlegen, de earn wie wekker en seach om my hinne.

— – It is my, de huningflieg … — Ik woe my foarstelle, de wichtichste en iennichste flean yn ‘t pak, mar de mûs warskôge it mei syn snavel, fan kant nei side swaaien, om’t, mei de wiisfinger, de bern wurdt ferbean op te bringen.

— – Wat foar miel? Wat is dyn namme? — frege de Eagle yn ferrassing.

— – Nooo. Myn namme is Stasyan.

— – Stasyan?? Armeens of wat?

— – En Honey is myn darm. — it begjin wie in mus.

— – Ja, ik haw syn darmen en myn namme is in fly Honey, de rest fan it lichem is allegear flieën — in man, en ik — froulju — in mage dy’t net ferjage hat wat nedich is fanwege jonge dommens. — de âldere fly waard smard en ôfsluten.

— – Ok, wy rieden troch… mar wat, in relative sa lyts? — en de adel fersprate syn boarst.

— – En ik bin… in oar ras…

— – Dit is begryplik, mar wat groeide it net?

— – Ik hie in hurd libben: ik wie in bestraalde weeskind.

Yn ‘t algemien fladderde it heule libben net. — raasde Stasyan.

— – Wat, dumpte fan ‘e sel?

— – Slimmer, út ‘e dierentún krij ik fan Almaty, mar ik wit net wêr. — sei Stasyan.

— – En jo fleane nei Ruslân, se sizze dat de ekonomy ferbettert.

— – Wêrom fleane jo net josels?

— – Me?! Nooo, ik bin dea, woe dêr.

— – Wêrom?

— – Ja, d’r binne akten, Me, fuortendaliks, by oankomst, sille de oligarchen my fange en har foar it libben yn in koai slute of in opknapt bist meitsje. Boppedat hie ik hjir al in famylje, in soan. No, ôfskied, relative. — foltôge de Eagle en in stien, stoarte fuortendaliks del, wêr’t in bewegend plak op ‘e grûn wie. Blykber: jerboa as grûneknoal.

— – En wêr fleane en yn hokker rjochting? frege de mus nei him, mar de earn wie al fier fuort en koe him net hearre.

— – Frjemd, jo hawwe net ûnder jo noas sjoen, mar seach wat krûpt op ‘e grûn.

Stasyan en syn biomotors seagen tegearre de earn. — – No, leave, wêr geane wy hinne?

— – Flean leave, oh mynhear!

— – Okee, huningflieg, hokker manier wy fleane.

— – Wêr’t de wyn waait, sille wy dêr fleane, it is makliker. — suggerearre de lieder fan ‘e swerm fan oanhingjende griene flieën.

En se fleagen troch de steppen en bosken, troch doarpen en stêden, stoppen allinich op heapen kûle, om de swerm op te tankjen en fannacht.

Gelokkich wie de wyn reedlik, krekt yn ‘e rjochting fan’ e Golfstream, en se, ûndersiikje it lân út in fûgelflucht, waarden al ûnferskillich foar har winsken; se fleane nei Ruslân of nei Turkmenistan. Dat d’r wie gjin hjoeddeistich doel, mar de radioaktive ôfhinklikens fan ‘e lichems en de flieën fan Stasyan, doe’t se fuortgongen fan’ e boarne fan it stralingsmedium, feroarsaken jeuk fan it maag-darmkanaal en slûchsliepte slapeloosheid, mar se lijden. Se hawwe lijen, mar leiden, om’t jo de darm net foaral yn ‘e midden skrappe?! Dit is gjin ezel en gjin holle, wêr’t jo útstieken en skrobje — jo skrobje, jo mem, jo hûd… Kaif. Mar de darm by jeuk as de lever?! Tin!! En se besochten te razen, mei har mûlen iepen: lofts as rjochts; no hinne en wer; no nei ûnderen, dan… mar omheech — de jeuk sakke, om’t de sinnestraling yntensiveare, mar jo sille net lang yn ‘e romte bliuwe. It is hurder om te sykheljen, soerstof is net genôch, en de darmmen frieze. Yn ‘t algemien besleat Stasyan om te fleanen nei wêr’t de ierde gloeit mei radionuclides en út sa’n hichte ferskynde dizze gloar yn’ e regio fan Oekraïne, dat is … … Yn ‘t algemien besleat Stasyan te fleanen nei Tsjernobyl. In pig sil altyd smoargens fine, en in bestraalde sil straling fine. Ynstinkt. En wês wis troch Chelyabinsk, de regio fan ‘e riviertechnology… Dat syn ynderlike stim frege him. En dizze innerlike stim waard gewoan Taal neamd. En as de Taal hûnderten, tûzenen, miljoenen reizgers fan sûchdieren nei Kiev brocht, wurdt it sa bestraald, fleugele en noch mear.

En no is hy al Tsjernobyl berikt. En hoe tichter hy fleach, hoe mear hy blies út it stopjen fan de jeuk fan ‘e darm… Lepota. En hy bleau net yn ‘e Abay-wyk, de Nuclear Test Site, om’t hy feroaringen en ynnovaasjes woe. Hy woe de wrâld sjen, mar himsels sjen litte, en no sylde de himel oer: no efterút, no sydlings, no efterút, no kop earst, dan skonken. En ynienen seach er, lykas in adel, yn in dump, in stapel mei in gat, en syn eagen seagen derút. Stasyan hong yn plak ondersteboven, loodrjocht op ‘e grûn… En??!

apulase twadde

Galups

Bdshch!!!! — de tredde reaktor fan it Atomic Chernobyl Electra-stasjon tongerde yn ‘e lêste tweintichste ieu as milennium. De minsken gongen gek en diene “wûnders.” Minsken fielden alle incidenten fan in nukleêre eksploazje. Mar de Ierde hat it measte te lijen as net?! Se sûgde alle strieling yn harsels en waard fet. Mar dat foar immen de dea is, foar oaren is berte en libben. De Ierde sil net minder wurde, d’r is grien oan of it is swart as teer, it is foar har, mar foar dyjingen dy’t libje?! Dat wy hoege de ierde mem net te rêden en net hokker soarte mem se foar ús is. Wy binne parasiten foar har, net bern… Wy moatte ús eigen rêde: Wy, de Russen, moatte ús sielen rêde; De Dútsers, Sinezen en oare folken fan ‘e ierde moatte fansels de Amerikanen rêde; mar de Amerikanen moatte har ezels rêde… Oan wa’t it djoerder, krekter is, oan wa’t it sear docht, en wa’t al wat hat, rêdt it bygelyks net in hân as in noas: se binne de siel, en wy binne de ezel?! Mar it feit dat de dea foar immen is is it libben foar immen. En ek al wurde se troch it miel fan mutaasje ôfhinklik fan ‘e omjouwing. Sawol minsken fan soerstof, en mutanten, litte wy se dat neame, binne ôfhinklik fan radionuclides. Op it fjild fan net sa resinte dea waard in nije foarm fan libben foarme, ûnbekend, dy’t himsels de “Grutte Galupiya” neamde. En de gallups wisten ek net har uterlik yn dizze wrâld, lykas minsken oer de skepping fan deselde wrâld út har punt fan begryp, allinich gissingen en oannames, en de grutte gallups oanpast om te libjen yn holten, lykas gophers of greidenhûnen, waans labyrinten libbe út, en boppe degenen neamd fan in direkte overdosis ferstoar gewoan. Nimmen hat har rêden?! Minsken wurde net allegear opslein, mar hjir binne wat bullshit. Mar op ‘e folden fan’ e dea ferskynde in nij libben fan mutanten, it wie net it libbene organisme dat muteare, mar bewustwêzen, mar mear op dat en foar it resept foar de Skepper.

Dizze loft fan grotten fan ‘e ferline beskaving foar de mutanten wie fris en libbensbelang. Se misse gjin ljocht fan harsels, se skynden as fjoerflinters út ‘e ynhâld fan radionukliden yn har ungewoane lichems. Se ieten ek alles wat straling útstjoerde en sels gewoan ierde. Mar stadichoan begon it stralingsnivo te sakjen, en se begon sels har ein fan ‘e wrâld, krekter te meitsjen — tsjuster. Dizze koloanje waard benammen bewenne troch Cherepki, laat troch Generalisifilis Cherepukov en Cherevichi, Semisrak.

BESKIKKING EN TROCHT It ORDINAIRE FORM seach út as in ûngewoane shard, lykas de twadde nei de earste. It bestie út ferskate dielen: in skedel en fjouwer bonken lizzend yn relaasje ta de skedel

perpendicularly. Fansels, dat de skedel waard hechte oan it krúspunt fan multidirectionele bonken dy’t út elkoar stieken yn ferskate rjochtingen fan ‘e wrâld, dat is — tsjuster. Fierder waarden lytsere bonken oan har befestige en knibbels waarden oanmakke by de gewrichten, om sa te sizzen. Doe waard hy bekleed mei de radioaktive hillige triennen fan Kozulia en kaam de skelp om it libben.

It waard geroften dat de Skepper har útsicht plagiaat út ‘e ôfbylding wêrfan alle elektryske peallen waarden hongen: “NIET SLUIT, KILL!!!”, modernisearre it in bytsje, pleatst it op in horizontaal plan, of leaver, in skedelfoarmige knop, sûnder richels fan’ e eachsokjes en de mûle, waard oan ‘e boppekant fan’ e koets fêstmakke, en de femurs fan ‘e skonk wiene derby befestige, mei bonken mei typyske einen oan beide kanten, en de ankels as bonken fan deselde foarm waarden oan har befestige. En de auto seach en hy fielde him skamje foar himsels. Nei alles is hy tsjin plagiaat, mar in sirkel en in streep binne al útfûn?!

En hy besleat himsels in bytsje te korrizjearjen en makke de breawinners fan dizze bonmutanten, trouwens, se kommunisearren strikt mei de Morse-koade, lykas dat. Wa’t it net krijt, sil ik útlizze: dit is in soarte fan Morse-koade, mar net fan it alfabet, fansels, mar fan in systeem mei fjouwer bits. Krekter dan dûnsen se in stap as tapdans. En se begrepen dat de bazaar — groepkommunikaasje — net wolkom wie en waard bestraft neffens har wet, as plagiaat — neffens de minske.

Yn ‘t algemien kaam hy mei itselde skepsel as in skuor, allinich sûnder ien skonk, en ynstee fan in skedel ferskynde in each op’ e each draad-nekke-nerv, dy’t yn alle rjochtingen as in slang hong en wie heul sterk, lykas stiel en strekt as rubber. It each sels, besteande út glês, as sirkonium, en sels selden in diamant, lykas yn ‘e rûnte fan’ e heegste nivo’s fan regearing en oare transparante stiennen, seach in radioaktive gloed en sjocht dan it ljocht fan ‘e ierde. It each waard bedutsen mei fjouwer rubberisearre polyvinylchloride-oogleden, boppeste, legere, rjochts en links. En yn in sliepende steat krimpten se har ta in knop, lykas in blom, en yn dy steat sammele ek in trien as in radioaktive snot, blaasde se en sprinzge se yn ‘e skaft fan dizze skuorre, dy’t boppedat gjin lege eachsokjes hie. En se neamden dit sêfte skepsel, goed en barmhertich — KAZULIA CHERNOBYL.

D’r wiene tsien shards as shards per Casulia. De SKULLS ferskille fan ‘e SKULLS per leeftyd, dat is: de SKULL is in salaga, en de SKULL is in strider dy’t de eed fan trou oan Galupiya hat nommen.

Casulia sels iet ienfâldich: se siet op in útstriele radioaktyf plak en absorbeare oant se sels skynde. Hoe mear radika’s yn ‘e hawk, hoe rapper begon it te hilligjen en te spuien… De streamline floeistof waard fuortendaliks opnommen yn droege poriën en joech enerzjy foar it libben, lykas foar atmosfearyske soerstof — proteïne en koalhydraten.

Fan boppen wiene alle gallups as spinnen de grutte fan in oranje, dy’t as bewegen crunched mei oaljes by beweging as ratels. Op it earste each liket se allegear iensidich, lykas lagers, mar as jo goed sjogge, ferskille se noch ien of oare manier. It wie noch karakter, noch algemiene foarmen fan hobbels, yn ‘t algemien, lykas mieren, en d’r wiene hast in miljard fan har yn’ e lêste folkstelling, dy’t fiif jier lyn plakfûn…

VLADU Semisraka wie de iennichste dy’t ûnderskiede fan oare ynwenners, dus it wiene har twa ferdielde prosessen yn ‘e foarm fan hertenhoarnen, acht knopen elk. Hy hie de krêft fan in lieder en hast God. Elkenien wie bang foar him, mar respekteare him net. Se seine gewoan dat hy de âldste wie en dat dêrom syn wurd wet wie.

Doe gong nei him de hiërargyske skaal fan Botva CHEREVICH, dy’t de wetjouwers fan ‘e koloanje wiene, lykas it Duma, it Kongres of gewoan sûnder Feni’s bazaar en ferlykber. En se droegen twa krulde, lykas argali, hoarnen. En hoe mear draaien der wiene, de wichtiger en autoritative wie de stim yn Botva. En de hoarnen fan Kozulia sieten fêst, om’t dizze elite him presinteare mei twa of mear persoanen. Cherevichi neamden harsels: “De Untouchable Genitalia fan ‘e State Botva fan Grutte Galupia.” Se hienen ûnferbidlike immuniteit, en allinich dy’t har hoarnen koe ôfbrekke is Hysels, Syn ferheven. Sûnder toer Grutskens, Generalisyphilis fan Alle Galups, Syn presidintskip, Supreme Lord, Semisrak.

Fierder nei de Cherevichs gongen SKULLS — ferdigeners, befeiligers, skurken, parasiten en bern. Se hienen mar ien hoarn oer it ûnderwerp, lykas in tsjettel wêrop se draaiden en spûnen lykas Yula, wêrtroch’t se har skonken op it gesicht fan ‘e fijân trommelden. En se liede de tunen, as legioenen as bataljons …, koartsein, ALGEMIENE BROTHERS.

Se, de generaals fan ‘e bruorskip fan Cherepkov, hawwe mei al har inerte lever de Untouchable Genitalia fan Botva fan’ e Grutte Galupia net ferdjippe.

Reproduksje fûn plak troch in spesjale groep Cherevichs mei geitenhorns neamd UCHICHALKI,

dy’t gewoan modderige graven út ‘e grûn, smyt Kazul, nij blyn mei in trien. Se bylden elk neffens in bepaalde mannichfâldigens: tsien Cherepkov, plus ien Casulia; hûndert tsientallen, plus ien Algemien; hûndert generaals, plus ien Cherevich, en de Hear ien… De leararen wiene ek Uchiha. De Uchiha-famkes hiene ek har Kazul, lykas de elite die, mar allinich ien tagelyk.

Dat se wennen. Mar as Kazul stoar, dan stoaren de skerpen fan honger. Wreed, mar modern.

Se hienen ek teenager gatten, wêr’t se de jonges de etikette fan Galupiya en har oare wittenskippen learden. Dat de jonge Shard mei de jonge Casulia flechte út ‘e lessen en rûn troch de donkere tunnel. Se waarden yn ien kear berne en út tsientallen skerpen, allinich hy oerlibbe. Oan ‘e iene kant is hy al in Uchiha, om’t hy syn eigen Kazul hat, fansels, nei de School of Survival and Living (SHVP), mar hy wist dit net iens, om’t hy noch lyts en dom wie en gjin grutte en dikke problemen seach. In geheime steuring yn ‘e koloanje soarge foar in passive sfear dy’t net tagonklik is foar bern. En de reden wie dat d’r net genôch radioaktyf iten wie yn ‘e koloanje en dêrom oerlibbe hy allinich. Fansels is dit oant no ta selden bard, mar oer tiid is degradaasje tanommen. En elkenien seach dit en begriep út eangst, om de gedachten fan ‘e jongere generaasje net op te roppen.

— – It is saai om yn Galupia te wurden … — in jonge shard mei de namme Pukik begon in petearmoedichheid.

— – Ja, jo ferjitte, Pukik, mar alles oer sûkelade! — nerveus wegere Kazul mei de namme Zulka. Folwoeksenen Kazul wurdt gewoanlik neamd mei it ein fan “ia” — Kazulia, en jong — sûnder “en” — Kazul. Is dat dúdlik?? — Wês net saurich, heulend, alles wurdt oalje!! Heech. Wy binne berne en oerlibbe.

— – En myn bruorren stoar allegear. — Pukik pakte de rêch yn ‘e muorre en draaide it foar him. De skerpen hienen gjin eagen en dêrom seagen se mei har heule skedel en seagen fuortendaliks yn in sirkel, mar tweintich prosint wie konsintreare oandacht, en de rest waard as lateraal beskôge.

— – Wat rôlje jo katoenen wol? — se sloech de efterkant fan har holle mei it bonke fan Zulk Pukik, dy’t swiet glimke en wer sûpte, sunich.

— – Eh, heh, heh — fertriet ferskynde oan ‘e linkerkant fan’ e skedel yn ‘e foarm fan in sândruppel en rolde har wangen del, en liet in mark efterlitte.

— – Bzdi jo net, lykas roos op jo oksels! — Zulka raasde en sette in klik mei har skonk yn Pukik. De klik klonk en echo yn ‘e djipten fan’ e tunnel.

— – Klik opnij! — frege Pukik.

— – Che, fynst it leuk?.. Hâld.. — en Kazulya sette in fofan ûnder de efterplaat safolle yn him yn dat elts ûntslach út ‘e poaren fan syn skedel bruts.

— – Oooooh!!!! — de skedel wie beferzen mei triljende triljen, om’t dit sa’n manier is om te waskjen, lykas in bad as in dûs.

— – Tinke net, zema, draai de golf net. Alles is sa super!!!

— – Ik sil net bûge … — foar de gundel is hy mankelik.

— – bûge!.

— – Net bûgje..

— – bûge!!

— – Net bûge!

— – bûge!!!

— – Net bûge!!

— – bûgen!!!!

— – Net bûge!!!

— – bûge, bûge, bûge, bûge, bûge, bûge, bûge!!!!! — Zulka naam in djippe azem en skreaude — Aaaaaooo!!!!!!!

— – Skilje net as in pig. — Pukik rûn fuort.

— – En wat is in “pig”?

— – Ik wit it net, dat it kaam my foar.

— – Fan wêr?

— – Fan ‘e kamiel.

— – Kamielen? Wat is dit wurd?

— – Ah?.. Ja, krekt as it “pig”. Lit my mar!

— – Ahh! Ja, ûntspanne.

— – Wat, “aaaaa”? — ûnderbruts Pukik.

— – Ja, ik besefte?! — Zulka skodde har each.

— – Wat, “begrepen”?

— – Dat “pig” is in “kameel”, en in “kameel” is..

— – “pig”! — tafoege in skuorre en pakte in oare woartel út ‘e muorre. — Skynt net… Wolle jo ite? — en stuts it yn har each.

— – Ugh.. — se spat. — Ja, wat ytst, mar yt. Sjoch om. Hoe moai is alles, darkoo..

— – Toto en it, dat is tsjuster en net mierikswortel net te sjen, útsein foar jo.

— – En sjochst better, dit is dyn heitelân, heitelân!!

Pukik tilde dom en saurich syn skedel en draaide syn konsintrearre blik en seach opnij neat. Hy seach ûnder unmerklik en mei sydfisy… en wer troch.

— – Ja, jo sjogge net, mar sjogge nei binnen, djip yn ‘e betsjutting…

— – Wat?

— – Dit!.. Wat wy binnen wolle.

— – Ik sjoch neat. — en Pukik ferlege syn skuorre resent.

— – Hoe sa: ik sjoch, mar jo net? -Zulka mei syn nekke nerv greep syn skedel yn twa bochten en begon te draaien: no nei rjochts, dan nei lofts, dan omheech, dan nei ûnderen … — En no sjogge jo de skientme fan ‘e tsjusternis fan it memmelân?

— – Dat wat?! — Punkik. — it is allegear treurich..

— – Ja, jo sjogge d’r noch better út! — en sy, yn har bernlike stimming, spande him as in hammeratleet. Syn skedel krûpte, en gjin stjerren ferskynden, mar flekken yn syn eagen.

— – Lit my mar, lulk. raasde er.

— – Och sa?! — en sy, en profitearre fan har machtsoermjittigens, en der wiene skerpen twa kear lytser dan Kazul, rjochte har optyske nerv en gooide it, troch inertia fan hoeksnelheid, tsjin de muorre. De shards hienen gjin nervende úteinen en fielde dêrom gjin pine, en dêrom begon Pukik fan hurde oerflakken ôf te bounzen lykas in biljartbal en ricochet: mei syn foarholle klikke tsjin in stien dy’t yn ‘e muorre útstiek, dan yn it plafond, dan it plafond, oer de flier, wer tsjin’ e muorre, in oare muorre oer de flier, wer oer de muorre, it plafond, oer de flier, wer oer de muorre, in oare muorre, it plafond, oer de flier, oer de muorre, de oare muorre en raasde ûnwillekeurich nei Zulka.

— – En kom josels, oars sil d’r gau in soarte fan fermindering wêze … — Shisha helle in djippe azem.

— – Wat binne de ôfkoartingen? — Zulka besocht it each te ûntspannen, mar de eachbal overlapte en waard yn ‘e knooppunt mei de nekke knipt troch de nerv fan’ e foarige ronde.

— – Jo moatte nei klassen. — gie troch mei in oare kazul mei de namme Soplyushka. — yn Galupia, yn ‘e rin fan’ e ramp.

— – De foarstelling fan nuttige strieling is leech. — de earste shard wie brutsen, it waard neamd — De earste.

— – Cesspools … — de Twadde tafoege, hy waard ek itselde neamd.

— – En dêrom, sadat elkenien net goed stjerre, sille minne truants wurde ferneatige.

— – Meitsje se iten foar it goede.

— – Ja, wy sille elkoar stjerre as wy gjin oare boarne fan iten fine. — Shisha konkludeare, en se skriemden yn ien kear unison. Zulka wist noch net wat waard sein, it wie wichtiger foar har om gau te unraveljen, en se luts harsels omheech, stuts ien fan ‘e bochten en de eachbal mei help fan in pootbene útlutsen en springe yn’ e draai, dan yn ‘e winding en sa fiif kear. In each hong oan in stretch, en nei in momint raasde it lichem nei it each, sloech it. It each fleach fuort fan it lichem en struts de nerv ta de nekke, it sprong en luts efter it each lâns de tunnel. It each waard loskeppele en troch in stretch Zulka sleept, sloech in skerpe draai tsjin ‘e muorre en sloech in tsjettel fan in gat. Chopik fleach út en syn each hong yn ‘e iepening. De bruorren rieden ta de rêding en, lykas foar de earste kear, “de pull” troch de anthill, mei muoite, fan ‘e fyfde poging lutsen se har eagen út’ e jam en de muorre krûpte, wêrtroch unbekenden yn ‘e grutte iepening ûntstienen. Foardat it doarp wist Galupy net oer it lânlike libben, of liet de administraasje har net witte.

Se rôlen allegear holle oer hakken en fielden it natuerlike ierdske ljocht fan ‘e sinne oant it doarp waard net sjoen troch it grutste diel fan’ e Galups.

Ynienen kaem de skemering wer en kaem de kâlde sparrow Stasyan amper yn ‘t gat en kaem op’ e flier fan syn buik fêst…

— – Och, wa bisto? — frege Zulka.

— – Hit him!! — Skreau de tsiende crock, en takomstige fjochters namen in net lang learde oanfal posysje neamd “anty-fleantúch.” Fan ‘e klappen krompen en fleagen, dy’t stoar, de tredden fleagen fuort.

— – Och, ah, ah, ah, ah!!!! raasde de kale mus. — foar whatooooooh????

Stasyan begriep har buzzing net en besleat dêrom himsels te ferdigenjen en te iten. Hy wie twa kear safolle as in kazuli, en fong dêrom mei plezier mei syn snavel it each fan Shisha. Se gûlde.

— – Aahai yay yay, hy byt, en ik, in gek, ynteressearje foar him. Slach him, feinten. — en de skerpen fleagen wer yn ‘e mus, sloech him, en de machtige sprong fan Zulka sloech him út it gat. Syn ynspanningen holpen mei syn poatjes, dy’t hy ôfweefde, om’t hy de efterkant fan it lichem hie fan ‘e bûtenkant fan it gat.. Stasyan, dy’t him net weromhelle, himsels bûten fûn, rûn fuort. Hy koe net mear omheech fleane, lykas earder. Fan ‘e klappen fan frjemdlingen fleach alle mest tegearre mei de flieën, mar hy rûn, fluch, hurd, rûn rap, fluch rûn, rûn hurd, fluch rûn, rûn hurd, rûn fluch, rûn, rûn en waard ferlern yn’ e wormhoutboskjes, lei op ‘e grûn en foel yn sliep…

apulase tredde

ûnderweis

Generalisiphilis sels learde al rillegau oer it ynsidint oan ‘e ein fan’ e grot. Alle Galupii, Syn foarsitterskip, Semisrak. Dizze unexploreare Ried fan ‘e Tsjerepovitsj yn’ e Hole fan Botva fan ‘e Supreme Chamber of the Great Galupia (NBVPVG) studearre en learde dizze gat-know-how. (Nora is it premisse; Botva is de samling fan ‘e tinzen fan’ e koloanje).

— – Ik freegje elkenien om oerein te kommen!! — rapporteare de parsesekretaris fan Syn presidintskip, Casulia Zack, — Sam, Syn Sublime Without Tower Greatness, Generalisifilis Alle Galupov, Syn presidintskip, Supreme Lord, Semisrak prt… OOOOTSTOOOOY!!!!

Elkenien stie op it tsjuster, dat is, op ‘e hoarnen.

Бесплатный фрагмент закончился.
Купите книгу, чтобы продолжить чтение.
электронная
от 200
печатная A5
от 522