электронная
200
печатная A5
524
18+
SOVIET MUTANTS

Бесплатный фрагмент - SOVIET MUTANTS

Snaaks fantasie

Объем:
325 стр.
Возрастное ограничение:
18+
ISBN:
978-5-0050-8212-1
электронная
от 200
печатная A5
от 524

18+

Книга предназначена
для читателей старше 18 лет

RABUKA EERSTE

apulase eers

kaal mossie

Ver op die grens van die voormalige USSR (nou Kazakhstan) en China, in die suidooste van die Semipalatinsk-streek, naby die stad Ayaguz, vertaal as “Oh bull”, was daar ‘n kerntoetsveld met ‘n besmette radioaktiewe atmosfeer verkry uit die nalatigheid van dronk werkende wetenskaplikes. Regdeur die omgewing het gereeld verskillende mutasies begin voorkom, verskillende mutasies: dan word twee koppe op een skaapvleisliggaam gebore; dan twee sterte of koppe, deur ‘n akkedis of ‘n slang; dit is drie voet en een kwas vir die menslike afstammeling van Temujin (Genghis Khan), ‘n plaaslike inwoner van hierdie steppe. En dit het gebeur dat normale mense gebore is, soos Sparrow Stasyan, byvoorbeeld.

Daar was geen liggaamsgebrek aan sy liggaam nie, alles was soos dit moes: die stert, bek, oë, en meer… Alles was soos ‘n mossie, maar hy het ‘n probleem met verekleed. Meer presies was daar glad nie vere nie, en hy was heeltemal kaal. En daarom het hy van sy geboorte af sy moeilike lewe op aarde deurgebring, erger as ‘n hoender, dit vlieg selfs effens. Maar nie erger as ‘n hondjie of akkedis, hawelose man of muis nie… Kortom, nooit in die lug opgaan nie, in teenstelling met hul vere-voorgangers wat hom boosaardig spot en hom verneder. Skreeuend lag uit die neste, al gevierde kuikens. En selfs in die algemeen verlig hulle die behoefte, direk na hom, en Stasyan, die kaal mossie, het ongelukkig sy kop neergesak en in sy siel gekerm en om die voëls van ander mense gevloei. En so elke dag. Maar hy wou regtig so baie vlieg dat die man wat in ‘n droom is, selfs meer as een keer probeer opstyg, die werklikheid nie ‘n droom is nie, en hy het in Java gespring en in die slaap van ‘n gal is, weer sy kaal vlerke geswaai, gespring en neergeslaan… en dit het selfs gebeur deur die voorkop en dan die stertbeen te slaan. Wat hy net nie probeer het nie, maar niks het sy vere vervang nie.

Een keer het die lot tog jammer gekry oor die kaal bestraalde mossie, en opnuut, weggehardloop van ‘n verdwaalde kat, afgekom op ‘n vrot lyk van ‘n raaf. Maggot-wurms het die oorledene goed geknaag, en die vere lê bloot op ‘n skelet op die grond naby die menslike asblik. Hy neem twee vere met sy pote en wuif dit soos vlerke, en hy draai om en draai van die grond af. Hy droom dat hy ‘n arend is wat hoog in die lug fladder en hierdie kaal kat vir ontbyt opspoor, wat destyds probeer het om die arme kêrel te vang en gabbel — ‘n gestremde persoon wat aan kerntoetse van swak gehalte met gedeeltelike straling in die atmosfeer gely het. Maar terwyl hy die vere in sy pote hou en sy vingers vasgehou het, was dit ongemaklik om af te trek en nie gewoond te wees om onderstebo te styg nie, veral omdat daar geen veeragtige stert was nie en Stasyan nie kon stuur nie, so om links te draai, regs, bo en onder, hy moes land, draai om met die bek en fladder terug hemel toe.

Ja, en jy gaan nie onderstebo in die toilet gaan nie. Ek moes ‘n noodlanding doen, wat gelei het tot beserings aan die skedel en snawel, want dit het hulle gewoonlik ook vertraag. Natuurlik het hy geleer om so lank gelede nie te vlieg totdat vere deur sy familielede weggeneem is nie en hy weer begin leef, oorleef, weggehardloop en weggekruip het.

Maar in die volgende strewe het hy weer teruggekry, ten minste ‘n miervormige voorkoms, selfs onderstebo en genees. Maar eenmaal beland Stasyan onsuksesvol in ‘n vars, menslike, hawelose, steeds warm, jellie-agtige, suur-stinkende produk van die spysverteringskanaal. In ‘n woord, in kak. Die gevoel was nie aangenaam nie, en dit was nodig om te was, maar daar was ‘n tekort aan water: immers die steppe. Mense neem water uit die put. En die rivier verdroog teen die middel van die somer, daar sal nog ses maande lank nie reën nie; die son is op sy hoogtepunt. Ons sal moet wag totdat die kak opdroog en vanself verdwyn — Stasyan dink hardop en gaan na die sonnige kant, lê op sy rug en begin wag.

En destyds het ‘n swerm groen misvlieë in die omgewing nader gekom, wat Stasyan nie vermoed het nie. Nee, hy het vlieë in sy lewe gesien en selfs daarvan geëet, maar net dood en droog, soos klappers vir bier. Die lewendes het hom gewoonlik omring om nie krummels vir sy voël se maag te word nie. Per slot van rekening kou voëls hul maag. En op die oomblik verberg die geur van rommel en ‘n onherkenbare voorkoms, soos ‘n stuk perdemoer, sy gejuig van ‘n roofvoël, groot vir vlieë. Roy het die mossie oor sy kop gesirkel en ‘n middagete geland, dadelik geduik, maar dit was nie daar nie. Die werpsel was dik voor die oë en die bene van die kak-gierige vlieë hou aan die hele lyf vas. Die vlieë het van tyd tot tyd op hul plek geskuif en sodoende verhoed dat hul pote uiteindelik aan die kos vashou. Die hoofvlieë wou net die opdrag gee om van plek te verander, toe hy deur die oop oog van Stasyan tot stilstand gebring is, waar hy aan die punt van sy snawel geleë is.

— – Staan!! Stasyan snorkel.

— – Wie is jy?? — vra die leier uit vrees — – ek is jou meester, verstaan jy?

— – Ja.

— – Word geroep, my slaaf!

— – Skat … — – Hoe?

— – Skat…

— – Senior vliegskat?

— – U kan eenvoudig: “vlieg skat.”

— – Vliegskat … — Stasyan skud sy kop. — hoekom skat?

— – Soet een, weet jy? Die bye dra…

— – Skat, of wat?

— – Na jou mening — Skat, maar na ons mening — Skat. Wel, ek het gevlieg…

Die hoofvlieë het sy pote probeer afskeur, maar dit was te laat en hulle het dadelik hul vlerke geklap, maar die swaartekrag hou die mossie roerloos, en hy besef dat hy moes spring en twiet:

— – Eureka!!! — en hy bons sy rug soos ‘n ninja. Die vlieë het die lugstroom gevang en die kaal man bo die grond gedra. Uit die vullisblik wat naby geleë is, loer dieselfde kat uit en spring in die rigting van die lewendige bruin vlieende knop.

— – Hoër, hoër, vlieg Skat!!! — Stasyan het geblaf, in ‘n taal wat nie vir mense en katte verstaanbaar was nie, maar die vlieë het hom verstaan en nadat die vyftiende van hul kameraad geëet het, het hulle onmiddellik sy bevele gehoorsaam, honderd persent. Hy het dus die swermmeester geword, en hul voormalige leier het die pos as medevlieënier vrywillig aanvaar en in die persoon van al sy familielede saamgestem dat as Herr Stasyan hulle nie verslind nie, hulle gereed sou wees om hom getrou te dien. Dus het die kaal bestraalde mossie die geledere van voëls binnegekom en selfs meer as twee keer so vinnig begin vlieg as sy familielede en hoër, soos ‘n regte Arend.

“N Trotse arend fladder in die lug en sien ‘n deelnemer hom van die grond af nader. Voor die dorp kon en het niemand die reg gehad om tot die vlak van die Arend te styg nie, en dit …?!? — net ‘n boor en ‘n ignoramus!! — dink die Arend en gryp Stasyan met sy poot aan die vlieg en bring dit na sy vreeslike, kragtige, groot bek.

— – Wie is jy???? hy grommel, soos ‘n grammofoon, na die hele lug en buig sy oë soos ‘n regte bergklimmer, spoeg op ‘n mossie se stink kadawerige speeksel uit ‘n roofdier, soos ‘n mikrofoon-sanger en hou die vlieë aan. “N Paar honderd vlieë is onmiddellik sonder pote afgewaai.

— – Yaa? Uh, ek is hierdie… Arend. Stasyan het geskree, met ‘n bewende stem, geantwoord. — soos tee, uh… ook ‘n roofdier.

— – Hou vas aan die eienaar, ons is by jou!!! — die koor gons en fluister, die oorblywende halfmiljoen vlieë.

— – Arend, of wat?! Ja?? — Die arend het sy bek oopgemaak, sodat daar nie net ‘n mossie daar kon pas nie, maar ook vlieë, wat glad nie bang was nie, maar eerder: hulle oë vernou en dadelik gehom.

— – Natuurlik is ek Oryol!! — skree Stasyan en probeer onder die kloue van ‘n spiermonster van die hemel uitkom. Maar die Adelaar was van kleins af, soos alle kinders, bang vir kietel en sy begeerte om die boor en die verman te verpletter, het misluk. Die vlieë wat deur die mossie verraai is, met al hul mag, vlerke en proboscis het die hak, die arend se bene gekielie.

— – Wah wah wah wah!!! — met geweld gelag, ‘n regte roofdier van die hemel, plaaslike geografiese ligging, kon dit dan nie verdra nie en sy magtige kloue ontklee. Mus het die bene van die ruggraat reguit gemaak en ‘n trotse posisie ingeneem.

— – Ja! Ek is ‘n arend soos jy!! — Mus blaf, laat sak sy stem, oktaaf met vyf en hoes van ‘n kontokta.

— – En wat is dit, hoesend? — het Orel Stasyan rustiger gevra.

— – Vergewe terwyl u vlieg. Skil, gerook, balle … — beantwoord met gewei, dans, mossie.

— – Balel, sê jy? — die fladderende roofdier krap sy ken met sy tweede poot. — Hoekom so klein??

— – Nog ‘n parodie!! Ja?! — Sonder om te dink, antwoord Stasyan, het hy die moed van kunstenaarskap heeltemal binnegegaan.

— – Haai, ek is weer gesmeer … -–- vir die kaal Arend. — En wat is so stinkend? Fuh, raak vrot? — Hooglander het sy bek gekreukel. — so sweet

— – Geen manier, o my ouer broer! Ek het net, u … — die mossie in antwoord geantwoord.

— – Getrek. — fluister die ouer vlieg Skat, nou die medevlieënier. — Sê dat jy getrek het, ek het nie vars, vrot kak geëet nie…

net, eet baie hotel.

— – Ek eet nie kak nie. — Stasyan het gery.

— – Wie, fluister dit vir jou? — Ek het gehoor en verontwaardig geraak; die arend was versigtig en kyk rond.

— – Dit is ek, die heuningvlieg … — Ek wou myself voorstel, die belangrikste en enigste vlieg in die pak, maar die mossie waarsku dit met sy snawel, wat van kant tot kant swaai, aangesien die kinders met die wysvinger verbode is om groot te maak.

— – Watter soort meel is meth? Wat is u naam? — het die Arend verras gevra.

— – Nee. My naam is Stasyan.

— – Stasyan?? Armeniërs of wat?

— – En heuning is my ingewande. — die begin was ‘n mossie.

— – Ja, ek het sy ingewande en my naam is ‘n vlieg Skat, die res van die orrel, al die vlieë is mans, en ek is ‘n vrou-maag wat weens jong domheid nie verteer het wat nodig is nie. — die ouer vlieg is gesmeer en toegesluit.

— – Goed, ons ry deur… maar wat, is ‘n familielid so klein? — en die arend versprei sy bors.

— – En ek is … ‘n ander ras…

— – Dit is te verstane, maar wat het nie gegroei nie?

— – Ek het ‘n moeilike lewe gehad: ek was ‘n bestraalde weeskind.

In die algemeen het die lewe, die lug nie gefladder nie. — roep Stasyan.

— – Wat, uit die sel gestort?

— – Erger nog, uit die dieretuin kom ek van Almaty, maar ek weet nie waar nie. — Het Stasyan gesê.

— – En jy vlieg na Rusland, hulle sê dat die ekonomie verbeter.

— – En wat, vlieg jy nie self nie?

— – Ek?! Nee, ek is dood, wou daar wees.

— – Waarom?

— – Ja, daar is dade, ek, dadelik, met die aankoms, sal die oligarge my vang en hulle vir die lewe in ‘n hok sluit of ‘n opgestopte dier maak. Boonop het ek al ‘n gesin, ‘n seun, gehad. Wel, totsiens, familielid. — klaar met die Arend en ‘n klip, val onmiddellik inmekaar, waar daar ‘n bewegende plek op die grond was. Blykbaar: jerboa of gemaalde eekhoring.

— – En waarheen om te vlieg en in watter rigting? vra die mossie na hom, maar die arend was al ver weg en kon hom nie hoor nie.

— – Vreemd, jy het nie onder jou neus gesien nie, maar iets gesien wat op die grond kruip.

Stasyan en sy biomotore het saam na die arend gekyk. — – Wel, skat, waarheen gaan ons?

— – Vlieg skat, o my heer!

— – Goed, skat, vlieg, op watter manier ons vlieg.

— – Waar die wind sal waai, sal ons daarheen vlieg, is dit makliker. — stel die leier van die swerm aanhangende groen vlieë voor.

En hulle het deur die steppe en woude gevlieg, deur dorpe en stede, net op hope kak gestop om die swerm te vul en oornag te vul.

Gelukkig was die wind redelik, net in die rigting van die Golfstroom, en hulle het die land vanaf ‘n voëlvlug ondersoek en toe onverskillig geraak vir hul begeertes; hulle vlieg na Rusland of na Turkmenistan. Daar was dus geen huidige teiken nie, maar die radio-aktiewe afhanklikheid van die liggame en vlieë van Stasyan, terwyl hulle wegbeweeg van die bron van die stralingsmedium, het jeuk in die spysverteringskanaal en slaperige slapeloosheid veroorsaak, maar hulle het gely. Hulle het swaargekry, maar gely, want jy sal veral nie in die middel van die ingewande krap nie?! Dit is nie ‘n esel nie en ook nie ‘n kop nie, waar jy jou hand uitsteek en skrop — jy skrop, jou moeder, vel…

Kaif. Maar die ingewande by jeuk of die lewer?! Blik!! En hulle het probeer om rond te jaag, met hul monde oop: links of regs; nou heen en weer; nou af, dan… maar op — die jeuk bedaar, soos die sonstraling verskerp, maar jy sal nie lank in die ruimte bly nie. Dit is moeiliker om asem te haal, suurstof is nie genoeg nie, en die ingewande vries. Oor die algemeen het Stasyan besluit om te vlieg na waar die aarde gloei met radionukliede en vanaf so ‘n hoogte verskyn hierdie gloed in die streek van die Oekraïne, dit wil sê … … Oor die algemeen het Stasyan besluit om na Tsjernobil te vlieg. “N Vark sal altyd vuil vind, en ‘n bestraalde straling. Instink. En wees gerus deur Chelyabinsk, die streek van die riviertegnologie… Dus het sy innerlike stem voorgestel. En hierdie innerlike stem word eenvoudig Taal genoem. En as die taal honderde, duisende, miljoene reisigers van soogdiere na Kiëf gebring het, is dit so bestraal, gevleueld en selfs meer.

En nou het hy al Tsjernobil bereik. En hoe nader hy opvlieg, hoe meer sal hy die blare van die ingewande stop… Lepota. En hy het nie in die Abay-distrik, die kerntoetsterrein, gebly nie, aangesien hy veranderinge en innovasies wou hê. Hy wou die wêreld sien, maar homself wys, en nou vaar hy oor die lug: nou agteruit, nou sywaarts, nou agteruit, nou kop eerste, dan voete. En meteens sien hy, soos ‘n arend, in ‘n stortput, ‘n stapel met ‘n gat, en sy oë kyk daaruit. Stasyan het onderstebo op sy plek gehang, loodreg op die grond… En??!

apulase tweede

Galupa

Bdshch!!!! — die derde reaktor van die atoom-Tsjernobil-Electra-stasie het in die laaste twintigste eeu of millennium gedonder. Die mense het kwaad geword en ‘wonderwerke’ gedoen. Mense voel al die voorvalle van ‘n kernontploffing. Maar die aarde het die meeste gely of nie?!. Sy suig al die straling in haarself en word vet. Maar dit is vir iemand die dood, vir ander is die geboorte en die lewe. Die aarde sal nie erger wees nie, daar is groen daarop of dit is swart soos teer, dit is vir haar, maar vir die wat leef?! … Dit is dus nie nodig om Moeder Aarde te red nie en nie watter moeder sy vir ons is nie. Ons is parasiete vir haar, nie vir kinders nie… Ons moet ons eie red: Ons, die Russe, moet ons siele red; Die Duitsers, Chinese en ander volke van die aarde moet natuurlik die Amerikaners red; maar die Amerikaners moet hul esels red… Vir wie dit duurder is, meer presies: wie het iets wat seermaak, en wie het al iets, red nie byvoorbeeld ‘n hand of ‘n neus nie: hulle is die siel, en ons is die esel?! Maar die feit dat die dood vir iemand is, is vir iemand die lewe. En selfs al word hulle deur die meel van mutasie afhanklik van die omgewing. Beide mense van suurstof, en mutante, kom ons noem dit, is afhanklik van radionukliede. Op die terrein van die nie-onlangse dood, is ‘n nuwe vorm van lewe gevorm, onbekend, wat homself die “Groot Galupiya’ genoem het. En die galop het ook nie hul verskyning in hierdie wêreld geken nie, soos mense oor die skepping van dieselfde wêreld vanuit hulle begrip, slegs gissings en aannames, en die groot galop wat aangepas is om in holtes te leef, soos slokers of weidehonde, wie se labirinte uitgeleef het, en daarbo diegene wat genoem word uit ‘n onmiddellike oordosis, is eenvoudig dood. Niemand het hulle gered nie?! Mense is nie almal gered nie, maar hier is ‘n paar stoutes. Maar op die voue van die dood het ‘n nuwe lewe van mutante verskyn, dit was nie die lewende organisme wat gemuteer het nie, maar die bewussyn, maar meer daaroor en vir die resep vir die Skepper.

Hierdie lug van grotte uit die verlede se beskawing vir die mutante was vars en noodsaaklik. Hulle het nie lig aan hulself nie, hulle skyn soos vuurvliegies van die inhoud van radionukliede in hul ongewone liggame. Hulle het ook alles geëet wat straling uitstraal en selfs net aarde. Maar geleidelik het die bestraling begin daal, en hulle het selfs hul einde van die wêreld begin, meer presies — duisternis. Hierdie kolonie is hoofsaaklik bewoon deur Cherepki, gelei deur Generalisifilis Cherepukov en Cherevichi, Semisrak.

Bewyse en aanraking Die GEWONE VORM het soos ‘n ongewone skerwe gelyk, soos die tweede na die eerste. Dit het bestaan uit verskillende dele: ‘n skedel en vier bene wat in verhouding tot die skedel geleë was

loodreg. Natuurlik, dat die skedel vasgemaak is by die kruising van multidirectionele bene wat van mekaar in verskillende rigtings van die wêreld uitsteek, dit wil sê — duisternis. Verder is kleiner bene daaraan vasgemaak en knieë by die gewrigte, so te sê. Daarna is hy bedek met die radioaktiewe heilige traan van Kozulia en die skerwe het tot lewe gekom.

Daar is gerugte dat die Skepper hulle siening van die foto af waarvandaan alle elektriese pale gehang is, geplantiseer het: “MOENIE SLUIT, KILL!!!” nie, dit ‘n bietjie gemoderniseer en op ‘n horisontale vlak geplaas word, of liewer ‘n skedelvormige knop, sonder rante van die oogkaste. en die mond is aan die bokant van die wa vasgemaak, en die heupbeen van die been was daaraan vasgemaak, met bene met ‘n tipiese einde aan weerskante, en die enkels of bene van dieselfde vorm was daaraan vasgemaak. En die motor kyk en hy voel skaam vir homself. Hy is immers teen plagiaat gekant, maar ‘n sirkel en ‘n streep is al uitgevind?!

En hy het besluit om homself ‘n bietjie reg te maak en die broodwinners van hierdie beenmutante op te stel; hulle kommunikeer, terloops, net so met die Morse-kode. Wie dit nie regkry nie, sal ek uitlê: dit is ‘n soort Morse-kode, maar nie van die alfabet nie, maar uit ‘n stelsel van stukkies vier bit. Meer presies, hulle het ‘n tree of tapdans gedans. En hulle het verstaan dat die basaar — groepkommunikasie — nie welkom was nie en volgens hul wet, as plagiaat — volgens die mens gestraf is.

In die algemeen het hy dieselfde skepsel as ‘n skerp opgekom, net sonder een been, en in plaas van ‘n skedel verskyn ‘n oog op die oogdraad-neksenuwee, wat soos ‘n slang in alle rigtings hang en baie sterk was, soos staal en soos rubber gespan. Die oog self, wat bestaan uit glas of sirkonium, en selfs selde ‘n diamant, soos in die sirkel van die hoogste regeringsvlakke en ander deursigtige klippe, het ‘n radioaktiewe gloed gesien en dan die lig van die aarde gesien. Die oog was bedek met vier rubberagtige polivinielchloried-ooglede, bo, onder, regs en links. En in ‘n slaperige toestand krimp hulle in ‘n knop, soos ‘n blom, en in daardie toestand het ‘n traan of ‘n radio-aktiewe snot ook opgehoop, hulle geblaas en in die skedel van hierdie skerp gesprinkel, wat ook geen leë oogkaste gehad het nie. En hulle noem hierdie sagte skepsel, goed en barmhartig — KAZULIA CHERNOBYL.

Daar was tien skerwe of skerwe per Casulia. Die SKULLS het volgens ouderdom van die SKULLS verskil, dit wil sê: die SKULL is ‘n salaga, en die SKULL is ‘n vegter wat die eed van trou aan Galupiya afgelê het.

Casulia het self eenvoudig geëet: sy het op ‘n uitgestraalde radioaktiewe plek gaan sit en geabsorbeer totdat sy self geskyn het. Hoe meer radikale in die valk is, hoe vinniger het dit begin heilig en gespuug… Die vaartbelynde vloeistof is onmiddellik in droë porieë opgeneem en het energie vir die lewe gegee, soos vir atmosferiese suurstofproteïen en koolhidrate.

Van bo af was al die galop soos spinnekoppe van ‘n lemoen, wat as hulle met olie gepars was as hulle soos ratels beweeg. Met die eerste oogopslag het hulle almal eensydig gelyk, soos laers, maar as jy mooi kyk, het hulle tog op een of ander manier verskil. Dit was nie karakter of algemene vorme van bultjies in die algemeen soos miere nie, en daar was byna ‘n miljard daarvan in die laaste sensus, wat vyf jaar gelede plaasgevind het…

VLADU Semisraka was die enigste wat van ander inwoners onderskei is, dus was dit die twee vertakte prosesse in die vorm van takbokke, elk agt knope. Hy het die mag van ‘n leier en byna God gehad. Almal was bang vir hom, maar respekteer hom nie. Hulle het bloot gesê dat hy die oudste is en daarom is sy woord wet.

Daarna volg hy die hiërargiese skaal van Botva Chervichy, wat die wetgewers van die kolonie was, soos die Duma, die Kongres, of bloot sonder Feni se basaar en dergelike. En hulle dra twee gekrulde horings soos argali. En hoe meer draaie daar was, hoe belangriker en gesaghebbender was die stem in Botva. En die horings van Kozulia het vasgesit, aangesien hierdie elite homself voorgestel het met twee of meer individue. Cherevichi noem hulself: “The Untouchable Genitalia of the State Botva of Great Galupia.” Hulle het ‘n onherstelbare immuniteit gehad, en slegs Hy wat sy horings kon afbreek, is Hyself verhewe. Sonder toring Grootheid, Generalisyphilis van alle Galups, sy presidentskap, opperste heer, Semisrak.

Verder na die Cherevichs het SKULLS gegaan — verdedigers, veiligheidswagte, skelms, parasiete en kinders. Hulle het net een horing oor die onderwerp gehad, soos ‘n kap wat hulle soos Yula gedraai en gespin het, en sodoende het hulle hul bene op die vyand se gesig gedrom. En hulle het na die tuine gelei, asof legioene of bataljons… in kort, ALGEMENE BROTHERS.

Hulle, die generaals van die broederskap van Cherepkov, het nie die onaantasbare geslagsdele van Botva van die Groot Galupië met hul inerte lewer verteer nie.

Reproduksie het plaasgevind deur ‘n spesiale groep Cherevichs met bokhorings met die naam UCHICHALKI,

wat eenvoudig van die grond af grawe en Kazul smeer, nuut verblind met ‘n traan. Hulle het almal volgens ‘n sekere veelheid geskets: tien Cherepkov, plus een Casulia; honderd dosyn plus een generaal; honderd generaals, plus een Cherevich, en die Here een… Die onderwysers was ook Uchiha. Die Uchiha-meisies het ook hul Kazul gehad, net soos die elite, maar net een op ‘n slag.

So het hulle geleef. Maar as Kazul dood is, het die skerwe van honger gesterf. Wreed, maar modern.

Hulle het ook tienergate gehad, waar hulle die jeugdiges die etiket van Galupiya en hul ander wetenskappe geleer het. So het die jong Shard met die jong Casulia uit die lesse gevlug en deur die donker tonnel geloop. Hulle is op een slag gebore en uit tientalle skerwe het hy net oorleef. Aan die een kant is hy reeds ‘n Uchihalka, want hy het natuurlik sy eie Kazul, na die School of Survival and Living (ShVP), maar hy het dit nie eers besef nie, want hy was nog klein en dom en het nie groot en dik probleme gesien nie. “N Geheime versteuring in die kolonie het ‘n passiewe atmosfeer geskep wat nie vir kinders toeganklik was nie. En die rede was dat daar nie genoeg radioaktiewe voedsel in die kolonie was nie en dat hy dus alleen oorleef het. Natuurlik het dit tot dusver selde gebeur, maar mettertyd het die agteruitgang toegeneem. En almal het dit gesien en uit vrees verstaan, om nie die gees van die jonger geslag op te wek nie.

— – Dit is vervelig om in Galupië te word … — ‘n jong skerp met die naam Pukik het ‘n melancholie in die gesprek begin.

— – Ja, jy vergeet, Pukik, maar alles gaan oor sjokolade! — Kazul met die naam Zulka senuagtig ontken. Volwassenes Kazul word gebruik om aan die einde van “ia” — Kazulia, en jonk — sonder “en” — Kazul te noem. Is dit duidelik?? — Moenie suur, stygende wees nie; alles word geolie!! Kaifu. Ons is gebore en oorleef.

— – En my broers is almal dood. — Pukik steek die ruggraat in die muur uit en draai dit voor hom uit. Die skerwe het geen oë gehad nie en daarom het hulle met hul hele skedel gekyk en dadelik in ‘n sirkel gesien, slegs twintig persent het die aandag gekonsentreer, en die res is as sywaarts beskou.

— – Wat rol jy watte? — sy klap die agterkant van haar kop met die been van Zulk Pukik, wat soet glimlag en weer sug, sononder.

— – Eh, heh, heh — hartseer het aan die linkerkant van die skedel in die vorm van ‘n sanddruppel verskyn en teen haar wange afgerol en ‘n merk gelaat.

— – Moenie jou bzdi, soos skilfers op jou oksels nie! — Zulka het uitgeroep en ‘n klik met haar beenbeen op Pukik geplaas. Die klik klink en weerklink in die dieptes van die tonnel.

— – Klik weer! — vra Pukik.

— – Che, hou jy daarvan?.. Hou dit vas … — en Kazul so fpinderila vir hom ‘n fofan onder die kop, dat al die vullis uit die porieë van sy skedel breek.

— – Oooooh!!!! — die skedel was gevries met bewende bewing, want dit is so ‘n manier om te was, soos ‘n bad of ‘n stort.

— – Moenie nadink nie, zema, draai nie die golf nie. Alles is so super!!!

— – Ek sal nie buig nie … — vir Gundel is hy melancholies.

— – Buig!.

— – Ek sal nie buig nie..

— – Buig!!

— – Nie wildebeeste nie!

— – Buig!!!

— – Geen wildebees nie!

— – Buig!!!!

— – Geen wildebees nie!!!

— – Buig, buig, buig, buig, buig, buig, buig!!!!! — Zulka haal diep asem en skree — Aaaaaooooo!!!!!!!

— – Moenie skree soos ‘n vark nie. — Pukik het weggestap.

— – En wat is ‘n “vark”?

— – Ek weet nie, so dit het by my opgekom.

— – Van waar af?

— – Van die kameel.

— – Kamele? Wat is hierdie woord?

— – Ah?.. Ja, sowel as die “vark.” Los my!

— – Ahh! Ja, ontspan.

— – Wat, “aaaaa”? — onderbreek Pukik.

— – Ja, ek het besef?! — Zulka skud haar oog.

— – Wat, “verstaan”?

— – Daardie “vark” is ‘n “kameel”, en ‘n “kameel” is…

— – “vark”! — het ‘n skeraf bygevoeg en ‘n ander wortel van die muur uitgepluk. — Skyn nie… Wil jy eet? — en steek dit in haar oog.

— – Ugh.. — sy spoeg. — Ja, wat eet jy, maar eet. Kyk rond. Hoe mooi is alles, donker…

— – Toto en dit, wat donker is en nie peperwortel nie sigbaar is, behalwe vir jou.

— – En jy moet beter kyk, dit is jou vaderland, vaderland!!

Pukik lig stom en suur sy skedel op en draai sy gekonsentreerde blik en sien weer niks. Hy kyk onder onmerkbaar en met syvisie… en weer deur.

— – Ja, jy kyk nie, maar kyk binne, diep in die betekenis…

— – Wat?

— – Dit!.. Wat ons binne wil hê.

— – Ek sien niks. — en Pukik sit sy skerp woes neer.

— – Hoe ja: ek sien, maar jy doen dit nie? -Zulka met sy neksenuwee gryp sy skedel in twee draaie en begin draai: nou na regs, dan links, dan op, dan af … — En nou sien jy die skoonheid van die duisternis van die moederland?

— – So wat?! — Punkik. — dit is net so hartseer..

— – Ja, jy lyk nog beter! — en sy het hom in haar kinderagtige buierigheid soos ‘n hameratleet gespin. Sy skedel draai om, en nie sterre verskyn nie, maar vlekke in sy oë.

— – Laat my staan, lelik. skree hy.

— – Ag so?! — en sy het, met die voordeel van haar kragmeerderwaardigheid, gebruik gemaak en daar was skerwe twee keer kleiner as Kazul, haar optiese senuwee reggemaak en dit, met traagheid van hoeksnelheid, teen die muur gegooi. Die skerwe het nie senuwee-eindes gehad nie en het daarom nie pyn gevoel nie, en daarom het Pukik, soos ‘n biljartbal, van soliede oppervlaktes en ricochet begin bons: op sy voorkop op ‘n klip wat in die muur uitsteek, dan op die plafon, dan die plafon, op die vloer, weer op die muur, ‘n ander muur om die vloer, weer om die muur, die plafon, om die vloer, weer om die muur, nog ‘n muur, die plafon, om die vloer, om die muur, die ander muur en onwillekeurig na Zulka gehaas.

Dit, met uitmergelende oë, het sy vlug van blik vergesel en haar mond oopgemaak, was nog ‘n hindernis. Pukik slaan sy kop in sy oog en vlug weg na ricochet langs die gang van die duisternis. Zulkin se oog vang die “hasies” van die hou en vlug weg met traagheid in die teenoorgestelde rigting, plaas haar liggaam op ‘n kettingrak, in die vorm van ‘n driepoot, maar die senuwee, uitgestrek, laat nie toe dat die oog vlieg en van die oogbal af vlieg nie, maar tussen die bene spring en dit wond. liggaam, vyf tot tien keer met ‘n versnelling van vyf sekondes. Die eindpunt was die voedingsbodem. Die liggaam kon nie weerstaan nie, en het op die sye van die drie beenbene, skielik op die oog gesit en dit verpletter. Sy haal haar asem en probeer haar oog uit haar nek trek… Dit het nie gewerk nie, sy het weer probeer, maar niks tevergeefs nie. Sy het probeer om haar oog aan die ander kant te steek, maar ook crap. En hier is sy gehelp deur jong skerwe en Kazuli, wat al van lesse af gegaan het. Hulle onthou ‘n sprokie oor ‘n “radioaktiewe gewig” soortgelyk aan die Russiese sprokie “raap” en ‘n vriend wat mekaar vashou, trek vir die vyfde keer haar oog onder die onderkant uit met ‘n spookagtige geluid wat lyk soos “crap!”

— – Zulka, wie het jou so vir jouself geskud? — vra een van die skerwe. Zulka lyk stomgeslaan.

— – Ja, sy het waarskynlik op iets wat nie lekker en klewerig was nie, gesit, daarom besluit sy om dit af te haal, maar toe struikel sy en gaan sit. — Nog ‘n argument bygevoeg.

— – Nee, sy het ons gesien en sy was skaam dat sy klasse oorgeslaan en weggekruip het. Ja, Zulka? — het ‘n ander Kazul met die naam Shisha bygevoeg.

— – Ahhh?? — Zulka het nog nie tot haar reg gekom nie en geantwoord dat sy in die oog gespoel het. (Ek wil daarop let dat hulle ‘n verwerker in die plek van die breine gehad het, en dit was presies in die oog of die skerp geleë, en die res van die brein was daar waar hulle beheer het: die breine van die ooglede — in die breine van die ooglede; die breine van die neksenuwee — in die breine neksenuwee ensovoorts).

“Ja, ek het,” het sy gesê, ‘‘n bietjie gekrap.”

Die jongelinge het nog ‘n halfuur van die Galupsky-tyd neergelag en gelag, en die verskil met die mens was tasbaar — een vir een.

— – Waarom gee jy lesse? Speel dit uit. Laat honger ly en verloor Pukika. — vra Shisha.

— – Hoe? — verras Zulka.

— – Ja so. — het nog ‘n Kazul bygevoeg. — hy sal sterf van honger en alles. En jy sal ‘n tweede plek wees teenoor ‘n paar Cherevich, en in woede kan hulle hul oë aftrek.

“Veral die tweede,” voeg Shisha by. — beteken om erwe uit te voer. U sal eers kos soek en dit alles radioaktief smaaklik gee.

— – En as u dit nie vind nie, sal hulle u beenbene afskeur en u sal daarsonder sterf. — klaar met die eerste skerf. — Terloops, waar is Pukik self?

— – U sal hom sien, sê hom om lesse te gaan neem. sê die tweede skerp. — Sal nie gaan nie, sleep hom met geweld.

— – En kom self, anders kom daar binnekort ‘n soort vermindering … — Shisha haal diep asem.

— – Wat is die afkorting? — Zulka het die oog probeer afwikkel, maar die oogbal het oorvleuel en is op die kruising met die nek geknyp deur die senuwee van die vorige rondte.

Бесплатный фрагмент закончился.
Купите книгу, чтобы продолжить чтение.
электронная
от 200
печатная A5
от 524